Τον τελευταίο καιρό έχω την εντύπωση ότι πρωταγωνιστούμε όλοι μας στην ίδια ταινία! Μόνο που κάθε εναλλαγή της ημέρας που ξαναζούμε γίνεται και εφιαλτικότερη...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
η χώρα βρίσκεται υπερχρεωμένη με ευθύνη των κυβερνήσεων, που βεβαίως εμείς ψηφίσαμε, οι οποίες ξεπουλήσαν όλες τις δημόσιες υπηρεσία και επιχειρήσεις (που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά από το δικό μας καθημερινό μόχθο) στηριζόμενες στη δική μας ανοχή...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
τρομοκρατούμαστε από ΜΜΕ, που βεβαίως εμείς παρακολουθούμε, και άλλους παράγοντες του συστήματος ότι για να σωθούμε χρειάζεται να πέσουμε στα δόντια των ξένων χρηματοπιστωτικών καρχαριών...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μαθαίνουμε ότι μια χούφτα τράπεζες, που βεβαίως εμείς ενισχύουμε, να έχουν καθαρά κέρδη πολλαπλάσια του εθνικού μας ελλείμματος...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
ακούμε ότι η εκκλησία, που βεβαίως εμείς ακολουθούμε, να κατέχει τεράστια περιουσία και εκατομμύρια στρέμματα γης αλλά να μην φορολογείται...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μας ενημερώνουν ότι η σύνταξή μας, που βεβαίως εμείς χιλιοπληρώσαμε ήδη, θα μας χορηγείται μειωμένη μετά από μισού αιώνα εργασία...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μας λένε ότι τα σχολειά μας, που βεβαίως εμείς τα χρυσοπληρώνουμε, θα αξιολογούνται από τις "αγορές" και θα έχουν χορηγούς γιατί δεν "βγαίνουν"...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
βλέπουμε τα νοσοκομεία μας, που βεβαίως εμείς χτίσαμε, να μην λειτουργούν...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μας αλλάζουν τους δήμους και τα χωριά που γεννηθήκαμε, που βεβαίως εμείς παρατήσαμε, για να κάνουν μικρές κυβερνήσεις, με τους δικούς τους μηχανισμούς και στρατούς...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και: ......
Ξυπνάμε κάθε πρωί και: ......
Τελικά, ο τύπος στην ταινία κάνει την δική του επανάσταση, αφού έχει ξαναζήσει την μέρα του καμιά χιλιαριά φορές, και μπορεί να ξεμπλοκαριστεί από αυτή την χρονική παγίδα και να ζήσει καλύτερα... ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;
Διαβάζω σε επιστημονικό άρθρο ότι: «Η μαρμότα χρησιμοποιεί ένα χημικό όπλο. Αν προλάβει, ραντίζει τον εχθρό της με ένα βρομερό υγρό από τους αδένες του πρωκτού της και η αηδιαστική του επίδραση διαρκεί αρκετά.» Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, τότε θα περιμένουμε να πεθάνουμε από δυσωδία;
Ακούω το "Για ένα κομμάτι ψωμί" των Κατσιμηχαίων και οργίζομαι:









