"Όταν γυρίσω θα τους γ@μήσω!"

Πριν από δυο αιώνες περίπου στα βουνά της Ελλάδας ηχούσαν οι σάλπιγγες της λευτεριάς και λυσσομανούσε ο άνεμος της απειθαρχίας, της αντίστασης, της ανατροπής! Ένας από τους λαϊκούς ήρωες της εποχής ήταν ο βιολογικός γιός μιας καλογριάς (γεννήθηκε σε μια σπηλιά, στο γειτονικό μου Μαυρομμάτι Καρδίτσας) και πνευματικός γιός του ξακουστού Κατσαντώνη, Γιώργης Καραϊσκάκης. Αυτός που πολεμήθηκε άγρια και ύπουλα από τους φεουδάρχες (Τούρκους κι Έλληνες) και τους αστούς της εποχής (Μαυροκορδάτο κ.α.) αλλά κατάφερε να ηγηθεί της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης των ραγιάδων... ως άλλος Ζαπάτα, μέχρι το θάνατό του!

Φυλλομετρώντας την ιστορία και με αφορμή ένα συγκεκριμένο περιστατικό (που πολλά μπλογκς γράψαν σχετικά πριν από μήνες, ιδιαίτερα μετά την κυκλοφορία του παρακάτω τραγουδιού) ξαναθυμήθηκα τον... αριστοφανικά βωμολόχο και ανυπότακτο άνδρα και την αγέρωχη απάντησή του στους κρατούντες - ασχέτου εθνικότητας. Για τον ίδιο μόνο μιαν απάντηση ταίριαζε: λευτεριά και ανεξαρτησία και δεκάρα δεν θα'δινε που ο Νιόνιος 150 χρόνια αργότερα θα του τραγούδαγε "Πού πας παλληκάρι ωραίο σαν μύθος, κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς;"

Διαβάζω λοιπόν, στην ιστορική αναφορά των Τ.Μαντζιούρα - Λ.Τσιβόλα σε σχετικό άρθρο τους τα εξής:

"Τον Ιούνιο του 1823 ο Μουσταής πασάς της Σκόντρας, βρίσκεται στα Τρίκαλα και με σκοπό, αφού υποτάξει τ’ αρματολίκια των Αγράφων και του Ασπροποτάμου, να τιμωρήσει τους απείθαρχους Καραϊσκάκη και Στορνάρη, και ν’ανοίξει το δρόμο προς την δυτική Ελλάδα και το Μεσολόγγι. Το μαντάτο ήταν ανησυχητικό διότι ο παραγκωνισμένος ως τότε Αλβανός πασάς, εκστράτευσε κινητοποιώντας Γκέκηδες, Σκοδριάνους και Μιδρίτες πολεμιστές διαβόητους για το μένος τους. Την 1ην Ιουλίου 1823 «αφού τοποθετήθη εδώθε του ποταμού Σαλαμπριάς (Πηνειού) δύο ώραις», «εις το χωρίον Πουλιάνα», έστειλε στον Καραϊσκάκη επιστολή:  «Με λέγουν Μαχμούτ πασιά Σκόδρα,. Είμαι πιστός, είμαι τίμιος. Το στράτευμά μου το περισσότερον σύγκειται από χριστιανούς. Εδιορίσθην από τον Σουλτάνον να ησυχάσω τους λαούς. Δεν θέλω να χύσω αίμα. Μη γένοιτο. Όποιος θέλει να είναι με εμένα, πρέπει να είναι πλησίον μου. Όποιος δεν θέλει ας καρτερεί τον πόλεμό μου. Δέκα πέντε ημέραις σας δίδω καιρόν να σκεφτείτε». Είναι πολύ πιθανό ότι το διάστημα αυτό ο Καραϊσκάκης βρίσκεται στο Λεοντίτο, απ’ όπου και η απάντησή του στον Μαχμούτ:  «Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω κι εγώ, πασά μου, ρώτησα τον πούτζον μου τον ίδιον κι αυτός μου αποκρίθηκε να μην σε προσκυνήσω κι αν έρθεις κατ’ επάνω μου, ευθύς να πολεμήσω» . "

Ταυτόχρονα, τον Καραϊσκάκη τον πολεμάνε και οι "δικοί μας" αστοί (διαβάστε σχετικά στο: blog  του φίλου Ευρυτάνα Ιχνηλάτη, στον οποίο και αφιερώνεται η ανάρτηση) και όταν ο φίλος του πολέμαρχος Πανουργιάς ανησυχεί του στέλνει το... μήνυμα: "Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω και αν αργήσω δώσ' τους κι αυτό, είναι τ' αρχίδια μου τα δυο!" 

Αυτά και άλλα εξιστορεί και το τραγούδι "Καραϊσκάκης" του αγαπημένου Βασίλη Παπακωνσταντίνου, από την καλή ταινία του χαρισματικού Νίκου Καλογερόπουλου "Οι ιππείς της Πύλου"  σε μουσική και στίχους του Ν.Καλογερόπουλου, διανθισμένο με την απαράμιλλη  βωμολοχία του ήρωα την τόσο μακρυνή από μικροαστικές σεμνοτυφίες:

Άκου ρε γιε της καλογριάς,
ο φίλος σου είμαι ο Πανουργιάς
και το δεξί σου χέρι
κι εκείνος που καλύτερα
απ' ολουνούς σε ξέρει.

Λένε πως παίζεις με χανουμάκια,
με τουρκοπούλες και καλογριές
και σ' αραδιάζουνε βρισιές.
Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες,
με ντερβησάδες στήνεις χορό
και με ρωτάν και τι να πω;

Λένε πως έχεις αλισβερίσι,
μ' Αλή Πασάδες κάνεις χωριό
και σε ρωτάω τι να τους πω.

Πες τους ρε φίλε Πανουργιά,
(ορέ) έχω εις στον πούτσον μου βιολιά,
έχω και τουμπερλέκια
κι όπως γουστάρω τα βαρώ
και σπάω τα ζεμπερέκια.

Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω
και αν αργήσω δώσ' τους κι αυτό,
είναι τ' αρχίδια μου τα δυο.

Όπως στα λέω να τους τα γράψεις,
όπως στα λέω να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης σεβνταλής,
Καραϊσκάκης μπεσαλής.

Καραϊσκάκης γεια χαρά,
γεια σου ρε γέρο του Μοριά
και γεια που σ' αγαπάνε.
Γεια τους που δε λυγίζουνε
και που δεν προσκυνάνε.

Λένε για μένα τα καρακόλια,
άκου τι λένε να μη γαμεί,
μίλα κι εσύ ρε Θοδωρή.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Κολοκοτρώνης και Γιωργής,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Γεια σου ρε Ανδρούτσο, γεια χαρά,
γεια σας παιδιά μου αητόπουλα,
που 'χετε αητό πατέρα
κι όποιος δε με κατάλαβε,
τότε ας μας κάνει αέρα.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
μαζί τους είμαστε κι εμείς
μαζί σας είμαστε κι εμείς.

Επίκαιρο τραγούδι, επίκαιρη ιστορία. Πλέον όλες οι διαμάχες καταπιεστών - καταπιεζόμενων είναι επίκαιρες... Δανείζομαι τους τελευταίους στίχους: "μαζί τους είμαστε κι εμείς, μαζί σας είμαστε κι εμείς" στους αγώνες του σήμερα για το αύριο, ενάντια στην καταπίεση του διεθνούς και του ντόπιου κεφαλαίου και στη βαρβαρότητα που αυτή σκορπάει στο διάβα της. Λαϊκές συσπειρώσεις, μαζική δράση μέσα από τις λαϊκές επιτροπές, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς. Αγωνιστική αλληλεγγύη και απειθαρχία στα κάθε λογής χαράτσια και στα κελεύσματα των δωτών κυβερνήσεων!

Κι αφού ξεκινήσαμε με τον Βασίλη ας κλείσουμε μ'αυτόν και αντί για κάλαντα σας έχω το ωραίο του τραγούδι "Θα'ρθουν στιγμές", με πολλές ευχές από καρδιάς προς όλους σας για υγεία και προσωπική ευτυχία στη νέα χρονιά!

Βαστάτε γερά και "ραντεβού στα γουναράδικα"!

Θα ρθουν στιγμές που ίσως πεις για πού πηγαίνεις
Σε ποιους θεούς την πίστη σου σκορπάς
Στυφός θα είναι o αγέρας που ανασαίνεις
Καρδιά δεν θα χεις τους ανθρώπους ν΄ αγαπάς

Όμως μην πεις πως η ζωή πηγαίνει πίσω
τι κι αν γινήκαμε κομμάτια χωριστά,
έλα λοιπόν τους φοιτητές να σου θυμίσω
και τους εργάτες που τραβήξανε μπροστά

Θα ρθουν στιγμές που ίσως πεις για ποιους δουλεύεις
για ποιες χαρές ξοδεύεις τη ζωή
Πικρά θα είναι τα τραγούδια που γυρεύεις,
Φτηνό τσιγάρο η ψυχή σου το πρωί

Όμως μην πεις πως η ζωή πηγαίνει πίσω
τι κι αν γινήκαμε κομμάτια χωριστά,
έλα λοιπόν τους φοιτητές να σου θυμίσω
και τους εργάτες που τραβήξανε μπροστά!

Το τραγούδι (σε στίχους Πάνου Φαλάρα και μουσική Αντώνη Βαρδή) αφιερώνεται φυσικά σε όλους σας, μα προπαντός στους δοκιμαζόμενους απεργούς της Χαλυβουργίας, στους χιλιάδες απολυμένους ανά τη χώρα που δεν σκύβουν το κεφάλι! Ας είναι το 2012 η χρονιά της ανατροπής!

¡Hasta la victoria siempre!

Άϊντε εσύ κοιμάσαι... (η ιστορία του Σιαμαντάκα)

Ο Σιαμαντάκας (ή Οσμαντάκας, ή Οσμάν Ντάκο) ήταν ένας λαϊκός ήρωας του 19ου αιώνα στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο. Γεννημένος στην Κονίσπολη (λίγο πάνω από τη Σαγιάδα, στη σημερινή νότια Αλβανία) το 1848, μάλλον αρβανίτικης καταγωγής και γόνος εύπορης οικογένειας, ήταν αρχηγός και εμπνευστής αντικαθεστωτικής εξέγερσης στην περιοχή. Μαζί του πλήθος λαϊκών αγωνιστών (ελλήνων και αλβανών) δώσανε σκληρές μάχες εναντίον των κοινών δυναστών τους: των τσιφλικάδων (ασχέτως καταγωγής) και του φεουδαρχικού τουρκικού κράτους και σε συνεννόηση με άλλα βαλκανικά κινήματα.

Το 1875 το κίνημά τους ηττάται κοντά στην Πρέβεζα και ο Σιαμαντάκας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα... Ο ήρωάς μας είχε λεβέντικη κορμοστασιά και ήταν ξακουστός χορευτής, έτσι σαν τελευταία του επιθυμία ζητάει να χορέψει. Ο χορός του όμως τραβάει σε μάκρος, αυτοσχεδιάζει στα βήματά του, πότε αργά πότε πιο γρήγορα, οι κλαριντζήδες αλλάζουν βάρδιες αλλά αυτός εκεί να χορεύει και να μη λέει να σταματήσει. Πλήθος κόσμου τώρα τον συντρέχει και τον επευφημεί, ακόμα και οι τούρκοι έχουν βαλθεί να τον χαζεύουν! Ο Σιαμαντάκας καθώς περνούν οι ώρες προσπαθεί να μην κοιμηθεί και καταφέρνει να μένει ορθός και με τη σκέψη της αγαπημένης του να τον συντροφεύει! Το πρωί της επομένης ο πασάς του Μαργαριτίου (κεφαλοχώρι της περιοχής) εντυπωσιασμένος από το  ήθος και το τόλμημα του παληκαριού, του χαρίζει τη ζωή και τον αφήνει ελεύθερο!

Ο Σιαμαντάκας όμως δεν καταθέτει τα όπλα, ξαναβγαίνει στο βουνό και οργανώνει νέα αντίσταση! Πολλοί κολίγοι και βασανισμένοι τον ακολουθούν (γνωρίζοντας και τον άθλο του), οπλισμένοι με δικράνια, τσαπιά και δρεπάνια αντιπαλεύοντας όλον πλέον το στρατό του πασαλικιού της Ηπείρου. Ο αντίπαλος όμως είναι υπέρτερος και σε δυνάμεις και σε όπλα, τον συνδράμουν και οι τσιφλικάδες με τους "μπιστικούς" τους και στο τέλος κατορθώνουν να νικήσουν το "ασκέρι των ατάκτων"... Οι επικεφαλής, μαζί κι ο Σιαμαντάκας, οδηγούνται σιδηροδέσμιοι στα Γιάννενα όπου βρίσκουν φριχτό θάνατο μετά από βασανιστήρια...

Όμως ο μύθος δεν έσβησε. Στοίχειωσε τους ραγιάδες της Ηπείρου και όλων των Βαλκανίων και τότε γεννήθηκε το δημώδες "Σιαμαντάκας", που σε παραλλαγές τραγουδιέται κυρίως στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία καθώς και στην Αλβανία. Ο τρόπος που χορεύεται είναι ιδιότυπος και μοναδικός και φέρνει στο νου τους αυτοσχεδιασμούς του παληκαριού όταν χόρευε με τις ώρες! Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ακόμα έλληνες και αλβανοί εθνικιστές ερρίζουν για την καταγωγή και τους σκοπούς του Σιαμαντάκα, αποσιωπώντας ότι είναι ένας από τους πολλούς βαλκάνιους λαϊκούς ήρωες που αγωνίστηκε για την αποδυνάστευση από την κυριαρχία του κεφαλαίου και της γεοκτησίας και έπεσε μαχόμενος για τα πιστεύω του, παρόλη την ευκαιρία του "να κάτσει ήσυχος". Η στάση του και ο χαμός του ενέπνευσε νέες εξεγέρσεις στην πολύπαθη περιοχή. Έβαψε με το αίμα του πιο έντονα τα γράμματα των λέξεων: ΑΝΥΠΑΚΟΗ και ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, που και σήμερα έχουν "βαριά" σημασία στη ζωή μας...

Το χορευτικό, που βρήκα στο youtube, αποδίδει πολύ καλά το χορό με ελληνικούς στίχους, στην Πρεμετή της Αλβανίας το 2008. Δε γνωρίζω αν οι χορευτές είναι έλληνες ή αλβανοί. Στα μέρη μου πάντως χορεύεται στα πανηγύρια από τους "μερακλήδες".

Μωρέ γειά σου Σιαμαντάκα, την λεβεντιά σου να ΄χα,
την λεβεντιά σου να 'χα, γειά σου Σιαμαντάκα.

Άϊντε εσύ κοιμάσαι, αχ κι εγώ νυστάζω,
σε συλλογιούμαι κι αναστενάζω.

Εσυ κοιμάσαι μωρε στα σεντονάκια,
κι εγώ γυρίζω στα έρημα σοκάκια.

Ξύπνα Σιαμαντάκα, και φόρα τα τσαρούχια,
στρίψε τη μουστάκα, γεια σου μωρε Σιαμαντάκα.

Υ.Γ. Φίλοι μου, εδώ είμαστε και αγωνιζόμαστε "τοις κείνων (των λαϊκών ηρώων) ρήμασι πειθόμενοι"... Με μεγάλες "απουσίες" ίσως από το ίντερνετ αλλά συνεχείς "παρουσίες" στην πραγματική ζωή. Μετά τα τελευταία γεγονότα και το χαμό του Δημήτρη Κοτζαρίδη δεν θα μπορούσα άλλο να "σιωπώ". Βαστάτε γερά και να'στε όλοι σας καλά!

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε!

Από την απεργιακή συγκέντρωση της 28/6/11 στα Τρίκαλα.

Ο στρατηγός Σαράφης (ξανα)πήρε το όπλο του!

Η ταξική πάλη συνεχίζεται. Ακόμη κι αν τα μέτρα πέρασαν στη Βουλή, ο εργαζόμενος κι αγωνιζόμενος λαός τα καταψήφισε. Δεν τα νομιμοποιεί, συνεχίζει την καθημερινή πάλη στους τόπους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στις λαϊκές γειτονιές. Στις πλατείες και στους δρόμους. Εκεί που ζει και εργάζεται ο λαός. Εκεί που πονάει η εργοδοσία.

Αυτό το καλοκαίρι είναι στοιχειωμένο από τους λαϊκούς αγώνες που μέσα τους ωριμάζει ο στόχος της ανατροπής του σάπιου συστήματος καθώς κι από την προδοσία της αστικής τάξης και των πολιτικών της υπηρετών και συμμάχων.

Αυτό το καλοκαίρι είναι επίσης σημαδεμένο από τους στίχους του λαϊκού ποιητή Φώτη Αγγουλέ που, σιγοτραγουδώντας τους, σας  χαιρετώ με την ελπίδα να'ναι δροσερό για το λαό και καυτό για τους δυνάστες του!
Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Να'σαστε όλοι καλά και με το κεφάλι ψηλά!

Στίχοι: Φώτης Αγγουλές
Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος
Πρώτη εκτέλεση: Θωμάς Μπακαλάκος

Κι εφέτος η πρωτοχρονιά στη φυλακή με βρίσκει
κι άδειο κανίσκι ειν' η καρδιά και μαύροι γύρω μου ίσκιοι.

Κι έτσι καθώς σε σκέφτομαι χαρά που μού 'χεις λείψει
μου σιγοτραγουδά η βροχή του σύννεφου τη θλίψη.

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή
μητ' όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι
έχουμε τη ζωή πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει.

Η ιστορία είναι παλιά

Η ιστορία είναι παλιά σαν την αλήθεια. Υπάρχει βαθιά οικονομική κρίση του καπιταλισμού.

Τελευταία, πολύ αγχωμένα, κάποιοι (ακόμα και οι κυβερνητικοί) προσπαθούν να της προσδώσουν χαρακτήρα κατοχής των "ξένων" σε βάρος των "ελλήνων", τσουβαλιάζοντας στους τελευταίους το λαό και την αστική τάξη... θύματα και θύτες δηλαδή! Στοχεύουν στην απόκρυψη της αλήθειας: ότι η άρχουσα τάξη της Ελλάδας συνειδητά συμμετέχει σ'αυτόν τον πόλεμο, σ'αυτήν την κατοχή. Όμως, στα πλαίσια της αλληλεξάρτησης του κεφαλαίου και της παγκόσμιας αγοράς και λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης συμμετέχει από υποδεέστερη θέση στην καπιταλιστική πυραμίδα και όχι γιατί κάποιοι "κακοί" την υποχρεώνουν. Στον ανταγωνισμό των "μεγάλων ψαριών" δεν μπορούν να υπάρχουν ισότιμες σχέσεις... γιατί οι κεφαλαιοκράτες, όπου γης, συνυπάρχουν και ανταγωνίζονται μεταξύ τους με βάση το μέγεθός τους και όλοι μαζί κάνουν πολέμους και κατοχές στους λαούς χτυπώντας τα δικαιώματά τους στη ζωή.

Το ξεπέρασμα της κρίσης τους, στα πλαίσια του συστήματός τους, απαιτεί και καταστροφή μέρους του κεφαλαίου. Για την ώρα, το κεφάλαιο (και στη χώρα μας, συνεπές στην απάτριδη καταγωγή του) καταστρέφει την εργατική δύναμη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, οδηγεί στην πτώχευση το λαό για να γλυτώσει το ίδιο ή τουλάχιστον να καθυστερήσει όσο γίνεται την καταστροφή ενός μέρους του... Τελικά, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να κερδίζει το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο: να χάνει ο λαός, γι'αυτό και πάντα θα ζητούν θυσίες.

Από την άλλη, για να κερδίσει ο λαός πάλι μόνο ένας τρόπος υπάρχει: να ηττηθούν οι πλουτοκράτες! Δρόμος χωρίς γυρισμό, απαιτεί τη διαμόρφωση ισχυρής κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας ενάντια στα διεθνή και ντόπια μονοπώλια, ενάντια στην τρόϊκα ΕΕ-ΝΑΤΟ-ΔΝΤ, ενάντια στα κόμματα που τους υπηρετούν. Απαιτεί ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ της λαϊκής ενότητας και συμμαχίας με μόνη προοπτική τη λαϊκή εξουσία!

Και μέσα σ'αυτή την ιστορία λάμπει η αλήθεια του εφικτού, αρκεί να το πιστέψουμε!

Στους αγώνες που γίνονται ΠΑΜΕ μαζικά, οργανωμένα, συνειδητά!

Το μέλλον είναι απέναντι και μας χαιρετά!

Τις προάλλες άκουσα ξανά το "North Country Blues" του Bob Dylan, την ιστορία μιας γυναίκας στην μεταπολεμική Αμερική (δεκαετία του '60) και η φωνή της Joan Baez με "στοίχειωσε"... Μετέφρασα τους στίχους (οι ποιητές της παρέας συγχωρήστε με) για να διαβάζετε την ιστορία καθώς θα ακούτε την συγκλονιστική φωνή. Γιατί, όντως, η ιστορία είναι παλιά σαν την αλήθεια. Και παγκόσμια...

Ελάτε φίλοι συγκεντρωθείτε ένα γύρο

Και θα σας πω μια ιστορία

Από πότε που το ορυχείο του κόκκινου σίδερου στέρεψε

Κι έχουν μείνει τα παράθυρά του φραγμένα με χαρτόνια

Και οι γέροντες αραγμένοι στα παγκάκια

Σας λέω τώρα ότι η όλη η πόλη είναι άδεια.

Στο βόρειο άκρο της πόλης

Τα παιδιά μου μεγαλώνουν

Εγώ όμως μεγάλωσα στην άλλη μεριά

Όταν στις πρώτες ώρες της νιότης μου

Η μητέρα μου αρρώστησε βαριά

Κι εμένα με ανάστησε ο αδερφός μου.

Το σιδηρομετάλλευμα εξορύσσονταν

Καθώς τα χρόνια περνούσαν την πόρτα μας

Οι γραμμές παραγωγής και οι φαγάνες των μηχανών σ’ένα συνεχές βουητό

Ώσπου μια μέρα ο αδελφός μου

Δεν ξαναβρήκε το δρόμο για το σπίτι

Το ίδιο όπως και ο πατέρας μου πριν από αυτόν.

Λοιπόν, στην αναμονή ενός μακριού χειμώνα

Από το παράθυρό μου παρατηρούσα

Τους φίλους μου πολύ ευγενικά να βοηθούν

Μα η εκπαίδευσή μου κόπηκε

Όπως εγκατέλειψα το σχολειό την άνοιξη

Για να παντρευτώ τον Τζον Τόμας, έναν ανθρακωρύχο.

Αχ αυτά τα χρόνια πέρασαν και πάλι

Κι αυτό το πάρε-δώσε ήταν καλό

Με το καλάθι μου γεμάτο τρόφιμα, κάθε εποχή

Μ’αυτά και μ’αυτά τρία μωρά γεννήθηκαν

Αλλά η δουλειά περικόπηκε

Στο μισό μεροκάματο χωρίς να υπάρχει λόγος.

Και στη συνέχεια, το κεντρικό πηγάδι σφραγίστηκε

Και περισσότερη δουλειά κόπηκε

Και πάγωσε η φωτιά του ορυχείου στον αέρα

Μέχρι που ένας άνθρωπος ήρθε να μας μιλήσει

Και είπε ότι σε μία εβδομάδα

Το ορυχείο αριθμός έντεκα θα έκλεινε οριστικά.

Παραπονιούνται λέει, στα Ανατολικά

Ότι τα μεροκάματα εδώ είναι πολύ ακριβά

Και ότι το μετάλλευμά σας δεν αξίζει τόσο για να το βγάζετε από τη γη

Ότι κοστίζει πολύ φθηνότερα κάτω

Στης Νότιας Αμερικής τις πόλεις

Όπου οι ανθρακωρύχοι εργάζονται σχεδόν για τίποτα.

Έτσι οι πύλες του ορυχείου μείναν κλειδωμένες

Και το κόκκινο σίδερο σάπισε

Και το δωμάτιο του σπιτιού βρώμισε αλκοόλ

Όταν το θλιβερό τραγούδι της σιωπής

Έκανε τις ώρες να μετράν διπλές

Όπως περίμενα τον ήλιο να βουλιάξει.

Έζησα δίπλα στο παράθυρο

Καθώς ο άντρας μου μιλούσε στον εαυτό του

Κι αυτή η σιωπή της γλώσσας σαν τοίχος χτιζόταν

Τότε ήταν που ένα πρωινό

Το κρεβάτι μας έμεινε γυμνό

Και εγώ απέμεινα μόνη με τρία παιδιά.

Το καλοκαίρι έχει φύγει

Το χώμα γίνεται κρύο

Το ένα μετά το άλλο τα μαγαζιά της πόλης κλείνουν

Και τα παιδιά μου θα φύγουν

Μόλις μεγαλώσουν

Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα εδώ τώρα για να τα κρατήσει.

- - - - - - - - - -

Τους αγγλικούς στίχους μπορείτε να τους δείτε  εδώ .

Μπορείτε να ακούσετε και τον ίδιο τον Ντύλαν να το τραγουδά (σε ένα σπάνιο βίντεο) σε μια συγκέντρωση-συναυλία του 1963 εδώ .

- - - - - - - - - -

Υ.Γ.1:  Είναι γεγονός ότι ο χρόνος στη ζωή μας τρέχει, η ίδια η ζωή μας τρέχει, γι'αυτό και αραιώνονται οι επαφές μας στο δίκτυο. Πυκνώνουν όμως οι επαφές μας στους δρόμους της αξιοπρέπειας και του αγώνα. Να'στε όλοι καλά, σας χαιρετώ έναν-έναν  προσωπικά και με μεγάλη εκτίμηση, και όποτε μπορούμε θα τα λέμε, σε καμία περίπτωση δεν θα το βάλουμε κάτω! 

Υ.Γ.2:  Vamos Αρειανάρα!  Against all odds η αγωνιζόμενη ψυχή σου!

Καλή Δύναμη!

Χρόνια πολλά σε όλους σας, με υγεία και καλή δύναμη!

Η νέα χρονιά ξημερώνει μες στη συννεφιά,
ας ενώσουμε τις πνοές μας να τη διαλύσουμε!

"Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο!"
η διαθήκη του Τσε...

Ένα παλιό σκίτσο του Αρκά, αλλάξτε τα χρόνια και... ισχύει!

Ήμουν για λίγο εκτός internet, θα είμαι και για κάμποσο ακόμα σε χώρο εκτός δικτύου... επανήλθα λοιπόν για τις ευχές μου και σας χαιρετώ θερμά κι από καρδιάς!

Να πάρουμε τις ανάσες μας τώρα... καλές διακοπές σε όσους εργάζονται, καλό κουράγιο σε όλους!

- - -

Επειδή, μαζί με τα πνεύματα (και οινοπνεύματα) μάς χρειάζεται και η περισυλλογή, "Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων" του Χατζηδάκη προσφέρεται για μουσική υπόκρουση και αφιερώνεται σε όλους σας εξαιρετικά!

... να'χουμε να στοχαζόμαστε τη "Ζωή των Άλλων", των Θ.Μικρούτσικου, Οδ.Ιωάννου, Β.Παπακωνσταντίνου :

"Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων

αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων"

"Ξέρω καλά τι πέρασες, μα κράτα λίγο ακόμα!"
(λένε οι ίδιοι σε άλλο τους τραγούδι!)

ΚΑΛΗ  ΑΝΤΑΜΩΣΗ !

Ο Χειμώνας μας φέρνει πιο κοντά.

"Πιάσαν τα πρωτοβρόχια, έφυγαν τα χελιδόνια." Έτσι αρχίζαμε τις εκθέσεις κάποτε στα δημοτικά σχολεία και αυτά μας τα λόγια σηματοδοτούσαν την έναρξη της καινούργιας σχολικής χρονιάς.
Κάπως έτσι σηματοδοτώ κι εγώ τη νέα περίοδο... Ήρθε καιρός να ανοίξω ξανά τις πόρτες και τα παράθυρα του ψηφιακού μου σπιτιού, να μπει φρέσκος αέρας για να διώξει τη θερινή ραστώνη, να έρθετε και εσείς όλοι να σας φιλέψω γλυκό του κουταλιού και φρέσκο τσίπουρο! Μου'λειψε το τόσο αναζωογονητικό "μασλάτι" μας (VAD ζήλεψα τις φράσεις σου) κι ανυπομονώ για τη συνέχεια...
Απουσίασα καιρό λόγω πολύ ευχάριστων οικογενειακών εξελίξεων αλλά και πολύ πιεστικών κι αγχωτικών επαγγελματικών συνθηκών... Να'μαι όμως πάλι εδώ και χαίρομαι που οι περισσότεροι από εσάς είστε καλά!

Δεν σας κρύβω ότι μπήκα στον πειρασμό να σταματήσω να γράφω, ειδικά μπροστά στην επέλαση της "πραγματικής ζωής" στη ζωή μου, όμως δεν σταμάτησα να σας διαβάζω φίλοι μου (έστω κι αν δεν προλάβαινα ή δεν μπορούσα να σας γράφω), και διαπίστωσα ότι το αίσθημα της φιλίας και της αλληλεγγύης (ακόμα και της ψηφιακής) είναι πολύ δυνατό για να το ξεπεράσω. Ξεκίνησε μια κουβέντα για το μέσο η φίλη Black Bedlam, έχει ξαναγίνει και νομίζω ότι ο προβληματισμός θα συνεχίζει όμως τελικά πιστεύω ότι στην Ελλάδα του "μολών λαβέ" δεν πρέπει να καταθέτουμε τα όπλα αλλά, από όποιο μετερίζι μάς έτυχε, να πολεμάμε... και ως μαθηματικός μπορώ σίγουρα να πω ότι το δίκιο (των πολλών) έχει πάντα πρόσημο "+" ενώ το άδικο (των λίγων) έχει πάντα "-" , αυτή είναι η ατέρμονη "ακολουθία" της ανθρωπότητας!

Το παραπάνω σκίτσο του Στάθη με έβαλε σε σκέψεις: τελικά η "κρίση" ποιανού κρίση είναι; Μήπως απλώς είναι η τέλεια ευκαιρία του Συστήματος να περάσει όλα τα μέτρα που του χρειάζονται για την επιβίωσή του και να πάρει πίσω όσα δικαιώματα καταχτήθηκαν στο παρελθόν με αίμα; Και όσοι το βλέπουμε έτσι θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στην "μαλθακία" και να υπομένουμε το βιασμό "εφόσον δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε";

Υπάρχουν όμως και ευχάριστα πράγματα στην "παλιοζωή" μας κι αυτά είναι που μας κρατάνε "ζωντανούς" και μας εμπνέουν! Όπως για παράδειγμα η ομάδα μου ο ΑΡΗΣ ! Η ομάδα που, στον βίαια επιχειρηματικό κόσμο του επαγγελματικού αθλητισμού, διοικείται από το εκλεγμένο συμβούλιο της Λέσχης Φίλων του, διαθέτει τους πιο μαχητικούς (και ταυτόχρονα πιο ειρηνιστές) φιλάθλους και γράφει ιστορία (με μέθοδο, αυταπάρνηση και πολλή δουλειά) απέναντι σε ευρωπαϊκά και ντόπια "θηρία". Ιστορία ήθους και αγώνα!

Θέλω να κλείσω αυτό το μακροσκελές καλωσόρισμα (συγχωρέστε με) με ένα τραγούδι των πατεράδων μας, που όταν το σιγοσφυρίζω αλλάζει η διάθεσή μου και τονώνεται η αυτοπεποίθησή μου. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ και ιδιαίτερα στην μαχήτρια Black Bedlam, στον πολύπαθο Kanthar0 και στο φαντάρο Red Shark (που, για διαφορετικούς λόγους, δίνει ο καθένας τη μάχη του)!

Είμαι πεπεισμένος ότι αυτός ο Χειμώνας θα μας φέρει πιο κοντά, έχουμε ανάγκη τη ζέστη της συντροφιάς και των αγώνων!

Μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα
που ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά
σας αγαπούσα πάντοτε και τώρα
η δόλια μου καρδιά στενάζει και πονά.

Πάει καιρός που έβγαινες στους δρόμους
τη σκούφια φόραγες λεβέντικα στραβά
και τα μαλλιά χυτά πάνω στους ώμους
τ' ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά.

ΘΑ'ΡΘΟΥΝ ΚΑΙΡΟΙ, ΚΑΙΡΟΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ
σκλάβοι δε θα 'ναι τότε οι λαοί
θα ζούμε τότε πια αδελφωμένοι
σε μια ελεύθερη ειρηνική ζωή.

Εγώ Άη-Στράτη δε φοβάμαι
είναι κι αυτή μια Ελληνική γωνιά
ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΑΣ ΚΙ ΑΝ ΑΣΠΡΙΣΑΝ
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ Η ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ !

Καλό καλοκαίρι!

Τελευταία μέρα στη δουλειά, ώρα για ουσιαστικές καλοκαιρινές ανάσες.
Από τη Λευκάδα και στη συνέχεια από την "σύντεκνη" Κεφαλλονιά θα σας στέλνω δροσερά χαιρετίσματα, κι αν βρω χρόνο και pc θα'ρχομαι στα σπίτια σας για ένα γεια!
Καλό καλοκαίρι σε όλους! Καλώς να βρεθούμε πάλι!

Δυο μουσικά αντίο, για να'χουμε κουράγιο στον ψυχρό χειμώνα που μας ετοιμάζουν:

"ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ"
Στίχοι: Νίκος Σαλαβάτης
Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλιας
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Γκαϊφύλιας & Μιλτιάδης Πασχαλίδης ( Ντουέτο )

Σ' ένα κόσμο με σειρήνες, στους πολλούς δίχως ευθύνες και σε όσους δίχως
μνήμες μου μιλούν για τα παιδιά, αντιστέκομαι.

Σ' όλους που τα ξέρουν όλα, και σ' αυτούς που θέλουν τώρα όλα αυτά που
ούτε οι ίδιοι ονειρεύτηκαν, αντιστέκομαι.

Σε ατάλαντους κριτές, άγνωστης μάχης μαχητές που δεν πολέμησαν ποτέ,
αντιστέκομαι.

Στους άλλους, που μιλούν πάντα για άλλους, που δε βλέπουνε μπροστά τους
καθισμένοι στη σκιά τους, αντιστέκομαι.

Στους φίλους, που δεν ξέρουν τι είναι φίλος, που οι πόνοι όταν σε σφίγγουν
ψάχνουν πόρτα για να φύγουν, αντιστέκομαι.

Αντιστέκομαι στη βία, που τη βάφτισαν αγία και σε όσους έχουν μάθει ν' ασελγούν στην ιστορία, αντιστέκομαι.

Σε εραστές της εξουσίας, ( σπέρματα άνευ ουσίας ), σε γραφειοτρομοκράτες
δίχως ίχνος φαντασίας, αντιστέκομαι.

Στους βλάκες, τους κρετίνους, τους μαλάκες, που παντού με ξένες πλάτες
μας ξεσκίζουνε, αντιστέκομαι.

Στους φίλους, που δεν ξέρουν τι είναι φίλος, που οι πόνοι όταν σε σφίγγουν
ψάχνουν πόρτα για να φύγουν, αντιστέκομαι.

Μα μένω σ' ένα χώμα ποτισμένο μ' αίμα, και κόκκαλα σπαρμένο αυτών που
εμπιστεύομαι.

Εμπιστεύομαι τον ήλιο, τη σελήνη και το φίλο που ονειρεύεται, εμπιστεύομαι.

Τα παιδιά που όταν δακρύζουν σ' αγκαλιές που παν ν' ανθίσουν τις ποτίζουν με
φιλιά, εμπιστεύομαι.


Τώρα, βάλτε τα ηχεία στο maximum και... καλή τύχη μάγκες!




"ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΜΑΓΚΕΣ"
Στίχοι: Αλέκος Αράπης
Μουσική: Παύλος Σισηρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος

Ληστέψανε την τράπεζα
και τι με νοιάζει εμένα
δεν είμαι με κανένα.
Σου λέω καλά της κάνανε
γιατί μας προκαλούσε,
γεμάτη εκατομμύρια,
ενώ κι ο Θεός πεινούσε.

Περαστικοί, αδιάφορα,
εκάτσαν και κοιτούσαν,
του διευθυντή της οι κοιλιές
κι αυτούς τους ενοχλούσαν,
κάποιος πανικοβλήθηκε
μπας κι ήτανε ο γιος του
κι ο ιδρωμένος λογιστής,
μπας κι ήταν ανεψιός του
κι όσο για τον ταμία που πήγε ν' αμυνθεί,
όταν αναρωτήθηκε για ποιόν και το γιατί,
"στα αρχίδια μου" ψιθύρισε
και γέμισε τις τσάντες.
"Άντε... και καλή τύχη μάγκες!"

Στο μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία
και τώρα η χήρα του με δύο ορφανά,
με τρεις κι εξήντα σύνταξη, τη μοίρα βλαστημά
και μια άγνωστη αιτία.

Ψωροκορώνα γράμματα στο τζόγο της ζωής
"Επάγγελμα;" "Ποιο επάγγελμα;"
"Τι επάγγελμα;" "Ληστής"
Τα τέρατα δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,
αποκλεισμένα μια ζωή σε ακούσια καραντίνα.
Η απελπισία περίστροφο και σφαίρες της οι ανάγκες.
Άντε... και καλή τύχη μάγκες.
Άντε... και καλή τύχη μάγκες.
Άντε... και καλή τύχη μάγκες.

Το τάβλι και μια συναυλία

Κατά το συνήθειο μου, τώρα τελευταία, παραθέτω δύο επισημάνσεις για την Τέχνη και το Σήμερα με βαθύ συμβολισμό:

1) "Το τάβλι"

Ο καλός φίλος, ηθοποιός Βασίλης Νανάκης

Ανέβηκε και στα Τρίκαλα την εβδομάδα που μας πέρασε η θεατρική παράσταση "Το τάβλι" του Δ.Κεχαΐδη, σε σκηνοθεσία Άρη Ρέτσου και πρωταγωνιστές τους: Βασίλη Νανάκη και Γιάννη Παπαϊωάννου. Η παράσταση ήταν μια όαση δροσιάς στα φλογισμένα Τρίκαλα και πλήθος κόσμου συνέρρευσε για να την παρακολουθήσει, έχοντας ως επιπλέον κίνητρο την παρουσία του συμπολίτη "θεατρανθρώπου" Βασίλη Νανάκη (που τελευταία έγινε γνωστός και στο ευρύτερο κοινό με την συμμετοχή του στο φιλμ "Ψυχή Βαθιά" του Π. Βούλγαρη).

Η σκηνοθεσία του Ρέτσου λιτή και υποβλητική και η διδασκαλία του στους δύο ηθοποιούς άριστη, οι οποίοι δανειζόμενοι την μανιέρα βωβού κινηματογράφου υποδύθηκαν καταπληκτικά δύο νεοέλληνες στις αρχές του '70 που πάνω από μια παρτίδα τάβλι σχεδιάζουν κόλπα για να ξεφύγουν από τη μιζέρια της φτώχιας που τους τυραννά. Οι ήρωές τους μάς παραδίδουν στο τέλος ένα τρανταχτό δείγμα ανθρωπιάς και ευαισθησίας, που από ότι φαίνεται "έπιασε" το φιλοθεάμον κοινό κι αυτό με την σειρά του ανταποκρίθηκε με ένα ζεστό και παρατεταμένο χειροκρότημα.


Το έργο ανέβηκε με επιτυχία και άριστες κριτικές στην Αθήνα την Άνοιξη, στο θέατρο "Αργώ" και τώρα ακολουθεί μια "αποκεντρωμένη" πορεία για το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα. Αν το "συναντήσετε" κάπου, μην διστάσετε να το παρακολουθήσετε. Χαρίζει αναμφισβήτητα αποθέματα ζεστασιάς για το "κρύο" φθινόπωρο, που ενσκήπτει οσονούπω στη χώρα μας!

Στο έργο έχουν αναφερθεί σχετικά η Αλίκη των "Πλάνητων Σκέψεων" (πατήστε εδώ) και ο Βασίλης του "ΑΠΟΥΡΩ" (πατήστε εδώ), ο οποίος γιορτάζει τα "γενέθλιά" του (να τα εκατοστήσει βεβαίως, βεβαίως!)

Υ.Γ. Η παράσταση δόθηκε στο καταπληκτικό θεατράκι του Κάστρου των Τρικάλων. Η ποιότητα των φωτογραφιών δεν είναι καλή, γιατί είναι τραβηγμένες με κινητό χωρίς φλας. Sorry...

2) Η Συναυλία

Την Τρίτη 6/7 στις 7μμ στο Σύνταγμα το ΠΑΜΕ μαζί με τον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο και το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών διοργανώνουν μεγάλη συναυλία διαμαρτυρίας με τίτλο: "Ένα τραγούδι για τον Αγώνα". Επιτέλους, πρέπει να ακουστεί και η φωνή της τέχνης σ'αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνάμε!

Στη συναυλία παίρνουν μέρος οι: Βαγγέλης Κορακάκης, Βασίλης Λέκκας, Παντελής Θαλασσινός, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κούτρας, Αφροδίτη Μάνου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μίλτος Πασχαλίδης, Λάκης Παπαδόπουλος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Φίλιππος Πλιάτσικας, Μάνος Πυροβολάκης, Λάκης Χαλκιάς, Ευσταθία.

Οι διοργανωτές σημειώνουν:
«Στη μάχη που δίνουμε», σημειώνει στην ανακοίνωση - κάλεσμα η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, «αξιοποιούμε την προσφορά καλλιτεχνών για να δυναμώνει ο αγώνας. Ενα τραγούδι στον αγώνα κατά της βαρβαρότητας που θέλουν να μας επιβάλουν. Για να τους σταματήσουμε. Να εμποδίσουμε το έγκλημά τους σε βάρος της ζωής μας».
Σε ανακοίνωσή του επίσης ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος σημειώνει: «Η Τέχνη μπορεί και πρέπει να παίξει το ρόλο της. Να γίνει η φωνή του ταξικού αγώνα».
«Οι Ελληνες ηθοποιοί» - τονίζει σε ανακοίνωσή του το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών - «σαν κομμάτι των εργαζομένων δε θα μπορούσαμε παρά να συνεισφέρουμε με το δικό μας τρόπο στην παλικαρίσια μάχη που μήνες τώρα δίνει η εργατική τάξη της χώρας μας, μέσα από τα ταξικά συνδικάτα που συναποτελούν το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο για την απόκρουση των αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Το ΠΑΜΕ, που σήκωσε το ανάστημα του εργατικού κινήματος κόντρα στην ηττοπάθεια, το συμβιβασμό, το φιλοεργοδοτικό και φιλοκυβερνητικό συνδικαλισμό (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ). Που προσπάθησε να δείξει στο λαό μας ότι έχει δύναμη, ότι οι εργαζόμενοι μπορούν, αρκεί να το θέλουν, να σταματήσουν τη βαρβαρότητα».

Όσοι βρεθείτε στην Αθήνα μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συναυλία και να τη χαρείτε, οι υπόλοιποι απλώς θα ζηλεύουμε. Ο αγώνας χρειάζεται το τραγούδι γιατί τον εμψυχώνει. Ας θυμηθούμε το σύνθημα της θρυλικής ΕΠΟΝ: "Πολεμάμε και τραγουδάμε"!

Υ.Γ. 7/7/10
Η συναυλία σημείωσε μεγάλη επιτυχία! Χιλιάδες άνθρωποι τραγούδησαν, μαζί με δεκάδες ανθρώπους της Τέχνης, πολλά τραγούδια για τους αγώνες που έγιναν και πήραν βαθιές ανάσες για τους αγώνες που έρχονται. Πολλοί φίλοι μου παραβρέθηκαν και δήλωσαν ενθουσιασμένοι!
Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Το κατόρθωμα του Βάσκου και η μάχη της Πόρτας

Μετά από απουσία ενός μήνα, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, επανέρχομαι και σας χαιρετώ με δύο επισημάνσεις τοπικής σημασίας αλλά πανελλαδικού ενδιαφέροντος:

1) Το κατόρθωμα του Βάσκου
Ο τρικαλινός, παλαίμαχος αθλητής της ποδηλασίας, Στέλιος Βάσκος στα 57 του επιχείρησε και έφερε σε πέρας μια υπεράνθρωπη πορεία πάνω στο ποδήλατό του: 1.600 χιλιόμετρα μέσα σε 4 ημέρες (Πέμπτη 3/6 έως Κυριακή 6/6) και διασχίζοντας 3 χώρες (Ελλάδα, Βουλγαρία, Τουρκία) χωρίς να κατέβει από το ποδήλατο! Η διαδρομή ήταν: Τρίκαλα - Γρεβενά - Προμαχώνας - Σόφια - Ανδριανούπολη - Αλεξανδρούπολη - Θεσσαλονίκη - Γρεβενά - Τρίκαλα! Το κατόρθωμά του έγινε μέσα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες (βροχή, άνεμος, κρύο) και δοκιμάστηκε από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες των αρχών και των τριών κρατών... Όμως ο Στέλιος οπλισμένος με αντοχή, θάρρος και πείσμα (που θυμίζει το περίφημο πείσμα των... βάσκων) τα κατάφερε!

Αρωγοί στην προσπάθειά του ήταν ο τρικαλινός λαός, ο δήμος και κάποιες τοπικές επιχειρήσεις και οι απανταχού φίλαθλοι της ΑΕΚ, μιας που ο Στέλιος ήταν για πολλά χρόνια πρωταθλητής Ελλάδας, βαλκανιονίκης, πρωταγωνιστής στην Ευρώπη με τα χρώματα της ομάδας ποδηλασίας της ΑΕΚ αλλά και της Εθνικής Ελλάδας! Κοντά του, σε όλη την προσπάθεια, πολυμελής συνοδεία (με αυτοκίνητα) από τρικαλινούς γιατρούς, ποδηλάτες, τους γιούς του και φυσικά οργανωμένους αεκτζήδες.

Όσα έσοδα μαζεύτηκαν για αυτό τον σκοπό θα διανεμηθούν σε τοπικά ιδρύματα υποστήριξης Α.Μ.Ε.Α.! Το κέρδος όμως για όλους μας ήταν το ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι, αγωνίζονται, γίνονται ήρωες επών, συνεχίζουν τις καλύτερες παραδόσεις του αδούλωτου λαού μας! Και το κυριότερο: μας γεμίζουν αισιοδοξία!

Κοινωνοί της υπερπροσπάθειας όλοι οι τρικαλινοί, που του επιφύλαξαν αποθεωτική υποδοχή! Μίζερα, κακεντρεχή, ύπουλα τα πανελλαδικά ΜΜΕ που άφησαν στην αφάνεια το γεγονός! Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Στέλιος επιχείρησε και πέρυσι ανάλογο ταξίδι non-stop: Τρίκαλα - Κων/πολη - Τρίκαλα, αλλά δεν τα κατάφερε στο γυρισμό (λίγο πριν τη Θεσ/νίκη) λόγω υπερκόπωσης! Παλιότερα είχε κάνει non-stop και το Τρίκαλα - Αθήνα - Τρίκαλα, πάντα για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Περισσότερες πληροφορίες: στο www.sportrikala.gr (από εκεί οι φωτό) και στο google.

2) Η μάχη της Πόρτας
Στις 8 και 9 Ιουνίου 1943 στα στενά της Πόρτας (νυν Πύλη Τρικάλων) έγινε μιας αποφασιστικής συμμαχίας μάχη των ανταρτών του ΕΛΑΣ με την ιταλική μεραρχία Πινερόλο! Τα στενά, ανάμεσα στον Ίταμο και στον Κόζιακα, ήταν ανέκαθεν η φυσική πόρτα μεταξύ Θεσσαλίας και Ηπείρου και το φυσικό διαχωριστικό μεταξύ κάμπου και ορεινής Ελλάδας. Η νικηφόρα, για τους Έλληνες αντάρτες, μάχη ουσιαστικά κατοχύρωσε την ελευθερία της ορεινής πατρίδας που σαν φυσική συνέχεια των γειτονικών Αγράφων δεν γνώρισε ποτέ καταχτητές! Λίγο πιο πάνω, στο Περτούλι, είχε την έδρα του το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ με τους θρυλικούς αρχηγούς του τον Άρη Βελουχιώτη και τον τρικαλινό Στέφανο Σαράφη!

Η Πύλη με τα Στενά της και τον Πορτιάτη ποταμό

Το εκπληκτικό του γεγονότος ήταν το ότι, λόγω γενικευμένων στρατιωτικών εμπλοκών στη Θεσσαλία και Ήπειρο, η φρουρά της Πόρτας ήταν μόλις 200 μαχητές! Και αυτοί, με ηγέτη τον ηρωικό Καπετάνιο Τάσο Μπουκοβάλα, γηγενή, όχι μόνο άντεξαν για δυο πολύτιμες μέρες (σαν άλλοι σπαρτιάτες) στην επέλαση της φημισμένης ιταλικής μεραρχίας των 4000 και πλέον στρατιωτών με τον βαρύ οπλισμό και τα κανόνια τους, αλλά τους έτρεψαν και σε άτακτη φυγή, αφήνοντας πίσω τους εκατοντάδες νεκρών! Οι δικές μας απώλειες ήταν ελάχιστες! Τρεις μήνες αργότερα, στην Πύλη υπογράφτηκε η συμφωνία παράδοσης των ιταλικών στρατευμάτων της Θεσσαλίας στον ΕΛΑΣ! Οι Γερμανοί, που ανέλαβαν δράση στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 1943 για αντίποινα κυριολεκτικά εξανδραπόδισαν την Πύλη, κατακαίγοντάς την ολόκληρη, σκοτώνοντας αθώα γυναικόπαιδα και γέρους (γιατί οι άνδρες μάχονταν στα γύρω βουνά) και καθιστώντας την ένα από τα μαρτυρικά χωριά της χώρας μας...

Στο ηρωικό χωριό μου υπάρχει σχετικό μνημείο και κάθε χρόνο τέτοια εποχή γίνονται εκδηλώσεις μνήμης και τιμής στον αγώνα του λαού για λευτεριά, προκοπή, ανεξαρτησία! Είθε το πνεύμα και τα έργα των αλλοτινών μαχητών να'ναι φάρος του λαού μας και φωτεινό παράδειγμα του να μην σκύβεις το κεφάλι και να αγωνίζεσαι!

Η ήττα είναι στο μυαλό μας

Δανείζομαι τον τίτλο από τη συνέντευξη (στις 2/5/10, στο περιοδικό “7”, με αφορμή το νέο της βιβλίο) της καλής συγγραφέως Λένας Διβάνη, η οποία διδάσκει και Ιστορία Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Αθηνών.

Στη συνέντευξή της αναφέρει, μεταξύ άλλων: «Αυτό που ζούμε σήμερα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι μια ολιγαρχία με τέσσερις πυλώνες: τους κατέχοντες, που συνήθως δεν φαίνονται, τους διαχειριστές του χρήματος που φαίνονται, τους πολιτικούς που πληρώνονται από τους μάνατζερ για να νομοθετούν υπέρ του χρήματος, και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Οι τελευταίοι αναλαμβάνουν να διαμορφώσουν ένα συλλογικό φαντασιακό ώστε να πειστούμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα και δεν αλλάζουν». Για τη Λ.Διβάνη, χρειαζόμαστε: «Ισχυρούς διαμορφωτές, εκτός του παραπάνω πλαισίου, που θα προσηλυτίσουν τον κόσμο προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το ίδιο καλείται να κάνει και η λογοτεχνία. Να μας πείσει ότι η ήττα είναι στο μυαλό μας».

Στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 9/5/10, η δημοσιογραφική ομάδα του «Ιού» δημοσίευσε ένα άρθρο-έρευνα [μπορείτε να το διαβάσετε εδώ] σχετικά με τον κίνδυνο να εφαρμοστεί και στη χώρα μας το «μπερλουσκονικό» μοντέλο, ανάγοντας έναν επιχειρηματία σε σωτήρα του συστήματος και απαξιώνοντας πολιτική και πολιτικούς. Σε αυτή την κατεύθυνση ωθούν πολλοί επώνυμοι δημοσιογράφοι και εκδότες. Θέλουν προσοχή οι γενικεύσεις και οι γενικότητες στις μέρες μας. Σε συνθήκες κρίσης μπορούν να γεννήσουν δικτατορίες, ανοικτές ή καμουφλαρισμένες. Βιώνουμε πάνω από όλα μια κρίση του συστήματος και όχι μόνο μια οικονομική κρίση. Και δεν φταίνε οι πολλοί γι’ αυτό που καλούνται να πληρώσουν.

Επιβεβαιώνεται όλο αυτό το διάστημα ότι η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και παγκόσμια, δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο. Δεν την προκάλεσαν μόνο τα σκάνδαλα, η κρατική κακοδιαχείριση και οι σπατάλες, όπως αλληλοκατηγορούνται οι πολιτικοί του δικομματισμού και τα ΜΜΕ, που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Τα ελλείμματα και το χρέος προήλθαν από την τεράστια συσσώρευση πλούτου της τρόικας τραπεζιτών-βιομηχάνων-εφοπλιστών, από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, από την εξαγωγή κεφαλαίων, από τις φοροαπαλλαγές υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου που ψηφίζουν οι κυβερνητικές πλειοψηφίες στη Βουλή. Καθώς και από τα πάσης φύσεως προνόμια που του παρέχουν, με τους αναπτυξιακούς νόμους, τις επιδοτήσεις για επενδύσεις και εξαγωγές. Προέρχονται από τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες που υπηρετούν σκοπούς του ΝΑΤΟ και όχι καθαρά αμυντικούς. Τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκαν από τις ανάγκες του κεφαλαίου και του κράτους που το υπηρετεί. Δεν ωφελήθηκαν οι εργαζόμενοι και δεν έχουν καμία ευθύνη. Τα προβλήματα στο κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα προήλθαν από την αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων υπέρ των επιχειρήσεων, όχι από τους μισθούς και τις συντάξεις πείνας. Δημιουργήθηκαν από την πολιτική των κομμάτων που υπηρετούν την κερδοφορία των λίγων.

Είναι βέβαιο ότι θα απαιτήσουν νέες θυσίες, έχουν έτοιμα σχέδια. Ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται. Είναι ψέμα ότι οι θυσίες που ζητάνε από τους εργαζόμενους θα διαρκέσουν 3 χρόνια. Η επίθεση δεν έχει τελειωμό και είναι μονόδρομος για την πλουτοκρατία. Σήμερα για να αντιμετωπιστούν τα ελλείμματα και το χρέος, αύριο για να μην αυξηθούν και αργότερα για κάποια άλλη αιτία. Τους ίδιους εκβιασμούς απευθύνουν σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, που τους θέλουν αρωγούς και στηρίγματα στη διαπάλη ανάμεσα στο ευρώ και στο δολάριο, δηλαδή υποζύγια στα κέρδη της ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας, στον ανταγωνισμό της με την πλουτοκρατία των ΗΠΑ. Ήδη οι αποφάσεις των 16 της Ευρωζώνης, με τις οποίες χορηγούνται άλλα 720 δισεκατομμύρια ευρώ σε 1.100 ευρωπαϊκές τράπεζες, έρχονται να προστεθούν στα περίπου 2 τρισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί σε αυτές από το 2008 ! Χρήμα για το κεφάλαιο υπάρχει άφθονο, παρά την κρίση, όχι όμως για τους λαούς.

Μόνο αν ο λαός γίνει πρωταγωνιστής, μόνο αν δράσει συνειδητά, θα καθορίσει το μέλλον που του ανήκει και του αξίζει. Προέχει η σωτηρία της «παρτίδας» για εμάς. Τα «ψιλά», στις πολιτικές μας απόψεις, τα «βλέπουμε» και αργότερα…


Επισυνάπτω άλλο ένα άρθρο του «Ιού». Άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, είναι ενδεικτικό της κατάστασης που ζούμε:

Ποιοί ζητούν αίμα στην αρένα;

Όσο πιο σκληρά γίνονται τα μέτρα της κυβέρνησης τόσο πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν εδώ και τώρα τιμωρία των «υπευθύνων» και απαιτούν «να κάτσουν στο σκαμνί οι ένοχοι». Το σύνθημα δόθηκε από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος, εκφράζοντας το κοινό αίσθημα, ζήτησε από τον πρωθυπουργό «να παταχθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού», διότι «το αίσθημα της ανομίας είναι διαλυτικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας». Τη σκυτάλη πήραν τα πρωϊνάδικα, τα μεσημεριανάδικα και τα βραδινά της τηλεόρασης υποδεικνύοντας κατά βούληση υποψήφιους για λιντσάρισμα. Οι πιο προσεκτικοί αναλυτές περιορίζονται σε γενικές καταγγελίες και ευχές, αλλά οι περισσότεροι δεν διστάζουν να μιλούν με ονόματα, καταγγέλλοντας πρώην πρωθυπουργούς, υπουργούς και κόμματα συλλήβδην.

Μόνο που αυτό που παρουσιάζεται ως πάνδημο αίτημα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνήθης τακτική του «αποδιοπομπαίου τράγου», η απόδοση δηλαδή σε κάποια μεμονωμένα πρόσωπα από το παρελθόν της ευθύνης για όσα συμβαίνουν σήμερα. Τα μέσα ενημέρωσης και οι τηλεπαρουσιαστές που επιμένουν σ’ αυτή την εκστρατεία «κάθαρσης» θέλουν καταρχήν να εξασφαλίσουν τα δικά τους νώτα, δηλαδή τη δική τους «ατιμωρησία», εφόσον ήταν εκείνοι που υποστήριζαν τόσα χρόνια με φανατισμό την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική. Και δεν διστάζουν να ετοιμάσουν την αγχόνη για τον πρώην πρωθυπουργό, οι ίδιοι που μέχρι το φθινόπωρο τον λιβάνιζαν προβάλλοντας μια φορά τη βδομάδα δημοσκοπήσεις για την «καταλληλότητά» του. Από την άλλη μεριά, οι ίδιοι τηλε-αναλυτές υποθάλπουν τη δημιουργία ενός συλλογικού αισθήματος ενοχής, εφόσον όλοι «κάπου παρανομήσαμε». Μ’ αυτό τον τρόπο διευκολύνεται η στήριξη των σκληρών μέτρων εφόσον όλοι οι αμαρτωλοί πρέπει να υποστούμε τη δίκαιη τιμωρία.

Πρόκειται για οργανωμένη επιχείρηση αποπροσανατολισμού των πολιτών. Γιατί ο λόγος που οδηγήθηκε η δημοσιονομική κρίση της χώρας σε ακραίο σημείο δεν είναι ότι κάποιοι «τα έφαγαν» με παράνομους τρόπους. Συνέβη κι αυτό, αλλά τα ποσά που δαπανήθηκαν για τον πλουτισμό των ημετέρων ήταν ελάχιστα μπροστά σ’ αυτά που στερήθηκε το δημόσιο από τις επίσημες, νόμιμες και θεσμοθετημένες φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις που έγιναν καθεστώς τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά αυτό το καθεστώς δεν το θίγει ούτε η «τρόικα» ούτε βέβαια η κυβέρνηση. Το αντίθετο μάλιστα. Ετοιμάζεται να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές των κερδών στις εταιρείες, ενώ δεν συζητά καν την αναθεώρηση των δεκάδων φοροαπαλλαγών που διατηρούνται σκανδαλωδώς για τους εφοπλιστές.

Μ’ αυτή την έννοια, οι σημερινοί «ένοχοι» δεν είναι άλλοι από την ίδια την κυβέρνηση και όσοι από το πολιτικό σύστημα παρουσιάζουν τα σημερινά μέτρα ως ανηφορικό μονόδρομο που πρέπει να τον βαδίσουν εκείνοι που ούτως ή άλλως συνεισέφεραν το μεγάλο μερίδιο στα δημόσια έσοδα. Όσοι δείχνουν προς τα πίσω, υποδεικνύοντας το φαύλο πολιτικό προσωπικό του παρελθόντος και εισηγούμενοι τον ανασκολοπισμό ορισμένων στο σωρό, πρώτα - πρώτα αποδέχονται την ίδια λογική των μέτρων.

«Πρέπει πρώτα να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν, στέλνοντας τους πρωταίτιους της βαθιάς κρίσης στο εδώλιο του κατηγορουμένου», έγραφε στο κύριο άρθρο του την περασμένη Κυριακή ο Νίκος Χατζηνικολάου. «Πρέπει να δώσουν λόγο για τις άθλιες και προδοτικές τους πράξεις. Και παράλληλα πρέπει να ανοίξουν επιτέλους οι τραπεζικοί λογαριασμοί των επίορκων πολιτικών, για να δημευθούν περιουσίες όσων κατέκλεψαν την ταλαίπωρη πατρίδα». Μιλάμε δηλαδή για «προδότες», «επίορκους» και «δημεύσεις περιουσιών». Όσο κι αν ακούγεται ανακουφιστικά, η πρόταση δεν παύει να κρύβει την πραγματικότητα.

Θυμίζει έντονα τη χρήση των ίδιων μεθόδων σε περιόδους μεγάλων εθνικών κρίσεων. Θυμίζει τον απαγχονισμό από τους Γερμανούς λίγων μαυραγοριτών στην πλατεία Αγάμων, όταν η δυσβάστακτη κατοχή οδηγούσε τον λαό στην αντίσταση. Θυμίζει ακόμα την απόφαση της χούντας του Ιωαννίδη να οδηγήσει στο εδώλιο τον (επίσης) αρχιπραξικοπηματία Μπαλόπουλο, καταλογίζοντάς του την εισαγωγή σάπιων κρεάτων στη χώρα. Ούτε η «θυσία» των συνεργατών τους μαυραγοριτών έσωσαν τους Γερμανούς, ούτε η διαπόμπευση του Μπαλόπουλου προσέδωσε λαϊκό έρεισμα στον Ιωαννίδη. Εξαρτάται από την αντίδραση των πολιτών στην επιβολή του πρωτοφανούς αντιλαϊκού πακέτου μέτρων αν αυτή τη φορά θα αρκεστούμε στο αίμα που είναι έτοιμοι να χύσουν στην αρένα οι μέχρι χτες ομοτράπεζοι και μυστικοσύμβουλοι υπουργών και πρωθυπουργών.

Ιός, Ελευθεροτυπία, 9/5/10

Η δημοκρατία στο απόσπασμα...

Παραμονές της Εργατικής Πρωτομαγιάς, μιας μέρας ορόσημο για το λαό γενικότερα, αποφασίζεται το αλυσοδέσιμο της χώρας μας στα πειρατικά καράβια αμερικανών και ευρωπαίων. Εκεί όπου θα τραβάμε κουπί, ενόσω αυτοί θα κουρσεύουν τις ζωές μας...

Μην τους πιστεύετε όταν λένε ότι λόγω εκτάκτων περιστάσεων, όπως είναι τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, αναγκάζονται να μπήγουν το μαχαίρι, όλο και πιο βαθιά, στο σώμα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Λένε ψέματα. Ολες οι χώρες στην ΕΕ έχουν υψηλά ελλείμματα και χρέη. Τα μέτρα ήταν προαποφασισμένα, αλλά ανακοινώνονται σε δόσεις, για να μη φουντώσει η λαϊκή αγανάκτηση. Για να εξουδετερώσουν την αντίδραση και την οργή του λαού που, μετά από τόσα χρόνια λιτότητας και υποσχέσεων για το ...καλύτερο, βομβαρδίζεται συνεχώς με μέτρα που ευτελίζουν τελείως το (έτσι κι αλλιώς) πενιχρό εισόδημα, απειλείται με δεκάδες χιλιάδες απολύσεις, αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, τού μειώνουν δραστικά το μισθό, χάνει κυριολεκτικά τη σύνταξή του, παραδίνεται βορά στις ορέξεις της πλουτοκρατίας...

Παραμονές της Πρωτομαγιάς, λοιπόν, έχουν μπει στο χορό και οι "δημοσιογράφοι" για να δώσουν χείρα βοηθείας στο σύστημα. Διάβασα, έφριξα και παραθέτω αυτούσιο το παρακάτω άρθρο κι ο καθένας ας κάνει τα δικά του σχόλια:

«Γύψος»!

Θεωρούμε αναγκαίο να επισημάνουμε εκ προοιμίου ότι το κείμενο που θα ακολουθήσει θα σας προκαλέσει ανατριχίλα. Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι όπως - κατά τον Μαρξ - το έγκλημα πρέπει να καθίσταται όσο πιο ατιμωτικό γίνεται μέσω της δημοσίευσης και της ανακοίνωσής του, το ίδιο ακριβώς ισχύει με την ξεφτίλα και με τη «μαυρίλα».

Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε, επίσης, ότι:

α) είναι απαραίτητο να γίνει γνωστό, να γίνει πασίγνωστο, το πώς διαμορφώνεται η κυρίαρχη προπαγάνδα του συστήματος αυτήν την περίοδο, και

β) διότι αυτό το - όπως θα διαπιστώσετε - ιδιότυπο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», αποτελεί μια πέραν πάσης αμφιβολίας απόδειξη για το χαρακτήρα των μέτρων που από κοινού λαμβάνουν κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ.

***

Μετά την αναγκαία εισαγωγή, πάμε στο συγκεκριμένο κείμενο.

Αποστολή του συντάκτη του είναι να κοινοποιήσει σκέψεις (ή μήπως και συστάσεις;) σχετικά με το «πώς» το πολιτικό σύστημα πρέπει να κινηθεί «για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα». Και διευκρινίζει (σ.σ.: Παρακαλούμε την προσοχή σας):

«Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός" ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (...). Στο Βέλγιο πριν μερικά χρόνια μια τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα (...)»...

Η ελεγεία υπέρ της επιβολής του ...δημοκρατικού «γύψου», που μόλις διαβάσατε, φέρει την υπογραφή «Τάσος Τέλογλου».

Δημοσιεύτηκε ως δικό του σχόλιο, με ημερομηνία «28/4/2010» και ώρα «10:20:31 π.μ.», στο άρθρο του στο ηλεκτρονικό σάιτ «Protagon.gr» που αποτελεί την ιντερνετική εκδοχή της τηλεοπτικής εκπομπής «Πρωταγωνιστές» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη (MEGA), με την οποία συνεργάζεται ο κ. Τάσος Τέλογλου, δημοσιογράφος της «Καθημερινής» και του «Σκάι», ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Αλαφούζου.

***

Στο άνωθεν «μανιφέστο», όπου τόσο περίτεχνα εισάγεται η λέξη «δικτατορία» στο κομψό λεξιλόγιο περί της «σωτηρίας» του τόπου, εδώ όπου χάσκει η δημοκρατική χρεοκοπία των εισηγητών ενός καθεστώτος, όπου «ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός"», και να τεθούν σε «αναστολή», όπως η απεργία, αλλά ακόμα και η διαμαρτυρία (!), είναι αναγκαίο να δοθεί η δέουσα προσοχή.

Οχι λόγω του ειδικού βάρους του συντάκτη του. Ούτε διότι η άποψη που προωθεί δείχνει να έχει ισχυρά ερείσματα μεταξύ των (υπόλοιπων) «σωτήρων» του τόπου.

Αλλά γιατί το όλο πνεύμα του κειμένου αποδίδει περίφημα τι κρύβεται πίσω από το μανδύα της «αντικειμενικότητας», του «πλουραλισμού», του «ρεαλισμού» και της «νομιμότητας», με τον οποίο κυκλοφορούν επιφανείς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Και για έναν επιπλέον λόγο, που δεν πρέπει να μας διαφεύγει ποτέ: Ότι, δηλαδή, ανάμεσα στις πολιτικές αποφάσεις, από τη μια, και στις μεθόδους εφαρμογής τους, από την άλλη, υπάρχει πάντα η ίδια αέναη διαλεκτική σχέση: Όσο πιο σκληρές, όσο πιο επώδυνες είναι αυτές οι αποφάσεις, τόσο πιο απροκάλυπτη, τόσο πιο «μαύρη» είναι και η μέθοδος της επιβολής τους.

Η «μαυρίλα» των μέσων για την επιβολή των μέτρων είναι ευθέως ανάλογη της «μαυρίλας» του περιεχομένου των μέτρων. Κι όσο πιο ωμή είναι η μέθοδος ή οι κατασταλτικές προτροπές για την επιβολή αυτών των μέτρων, τόσο πιο αντιλαϊκή, τόσο πιο απάνθρωπη ομολογείται ότι θα είναι η επενέργεια της εφαρμογής τους για τη ζωή και την επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Τόσο απάνθρωπη, ώστε κάποιοι ακραιφνείς θιασώτες της «αστικής δημοκρατίας» να διαφημίζουν ακόμα και τον κοινοβουλευτικό «γύψο», ως μέσο για την «ακινητοποίηση» του «ασθενούς επί της κλίνης»...

Γράφει: ο Νίκος Μπογιόπουλος
(Ριζοσπάστης, 30/4/10)

Η μέρα της μαρμότας

Έχετε δει την καλή ταινία "Η μέρα της μαρμότας" με τον Μπιλ Μάρρεϊ ; Εκεί όπου ο ήρωας εγκλωβίζεται χρονικά στη χειρότερη, ως τότε, μέρα της ζωής του την οποία και ξαναζεί (σε κάθε διαφορετική της προοπτική) ξυπνώντας κάθε μέρα την ίδια ώρα, με τον ίδιο τρόπο...
Τον τελευταίο καιρό έχω την εντύπωση ότι πρωταγωνιστούμε όλοι μας στην ίδια ταινία! Μόνο που κάθε εναλλαγή της ημέρας που ξαναζούμε γίνεται και εφιαλτικότερη...

Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
η χώρα βρίσκεται υπερχρεωμένη με ευθύνη των κυβερνήσεων, που βεβαίως εμείς ψηφίσαμε, οι οποίες ξεπουλήσαν όλες τις δημόσιες υπηρεσία και επιχειρήσεις (που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά από το δικό μας καθημερινό μόχθο) στηριζόμενες στη δική μας ανοχή...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
τρομοκρατούμαστε από ΜΜΕ, που βεβαίως εμείς παρακολουθούμε, και άλλους παράγοντες του συστήματος ότι για να σωθούμε χρειάζεται να πέσουμε στα δόντια των ξένων χρηματοπιστωτικών καρχαριών...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μαθαίνουμε ότι μια χούφτα τράπεζες, που βεβαίως εμείς ενισχύουμε, να έχουν καθαρά κέρδη πολλαπλάσια του εθνικού μας ελλείμματος...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
ακούμε ότι η εκκλησία, που βεβαίως εμείς ακολουθούμε, να κατέχει τεράστια περιουσία και εκατομμύρια στρέμματα γης αλλά να μην φορολογείται...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μας ενημερώνουν ότι η σύνταξή μας, που βεβαίως εμείς χιλιοπληρώσαμε ήδη, θα μας χορηγείται μειωμένη μετά από μισού αιώνα εργασία...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μας λένε ότι τα σχολειά μας, που βεβαίως εμείς τα χρυσοπληρώνουμε, θα αξιολογούνται από τις "αγορές" και θα έχουν χορηγούς γιατί δεν "βγαίνουν"...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
βλέπουμε τα νοσοκομεία μας, που βεβαίως εμείς χτίσαμε, να μην λειτουργούν...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και:
μας αλλάζουν τους δήμους και τα χωριά που γεννηθήκαμε, που βεβαίως εμείς παρατήσαμε, για να κάνουν μικρές κυβερνήσεις, με τους δικούς τους μηχανισμούς και στρατούς...
Ξυπνάμε κάθε πρωί και: ......
Ξυπνάμε κάθε πρωί και: ......

Τελικά, ο τύπος στην ταινία κάνει την δική του επανάσταση, αφού έχει ξαναζήσει την μέρα του καμιά χιλιαριά φορές, και μπορεί να ξεμπλοκαριστεί από αυτή την χρονική παγίδα και να ζήσει καλύτερα... ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;

Διαβάζω σε επιστημονικό άρθρο ότι: «Η μαρμότα χρησιμοποιεί ένα χημικό όπλο. Αν προλάβει, ραντίζει τον εχθρό της με ένα βρομερό υγρό από τους αδένες του πρωκτού της και η αηδιαστική του επίδραση διαρκεί αρκετά.» Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, τότε θα περιμένουμε να πεθάνουμε από δυσωδία;

σκίτσο του Πέτρου Ζερβού

Ακούω το "Για ένα κομμάτι ψωμί" των Κατσιμηχαίων και οργίζομαι: