Σαν τον Κερέμ

Με αφορμή την σημερινή εργατική και λαϊκή κινητοποίηση, αλλά και αυτές που έγιναν και αυτές που θα γίνουν, παραθέτω ένα ποιητικό και μουσικό σχόλιο. Μια ευτυχή συγκυρία τριών μεγάλων δημιουργών: το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ που το απέδωσε στα ελληνικά ο Γιάννης Ρίτσος και το μελοποίησε και τραγούδησε ο Μάνος Λοΐζος.



ΟΠΩΣ Ο ΚΕΡΕΜ

Είναι βαρύς ο αγέρας σαν μολύβι
Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω
Ελάτε γρήγορα σας φωνάζω
Να λειώσουμε το μολύβι

Κάποιος μου λέει
Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή
Θα γίνεις στάχτη
Στάχτη σαν τον Κερέμ
Που κάηκε απ’ τον έρωτά του

Και εγώ του λέω
Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ
Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη


Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Η ρήξη και η ανατροπή των αντιλαϊκών σχεδίων έρχεται μέσα από οργανωμένους, σοβαρούς, συνεχείς και μαζικούς αγώνες, γιατί από το παρελθόν ο Μπέρτολτ Μπρεχτ μας προειδοποιεί:

« Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου ...»

Υ.Γ. Στο παραπάνω ποίημα του Χικμέτ έδωσε τη δική του απόδοση ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, στον αγαπημένο δίσκο του Ζουλφί Λιβανελί με τη Μαρία Φαραντούρη του 1982.

Το κατόρθωμα του Βάσκου και η μάχη της Πόρτας

Μετά από απουσία ενός μήνα, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, επανέρχομαι και σας χαιρετώ με δύο επισημάνσεις τοπικής σημασίας αλλά πανελλαδικού ενδιαφέροντος:

1) Το κατόρθωμα του Βάσκου
Ο τρικαλινός, παλαίμαχος αθλητής της ποδηλασίας, Στέλιος Βάσκος στα 57 του επιχείρησε και έφερε σε πέρας μια υπεράνθρωπη πορεία πάνω στο ποδήλατό του: 1.600 χιλιόμετρα μέσα σε 4 ημέρες (Πέμπτη 3/6 έως Κυριακή 6/6) και διασχίζοντας 3 χώρες (Ελλάδα, Βουλγαρία, Τουρκία) χωρίς να κατέβει από το ποδήλατο! Η διαδρομή ήταν: Τρίκαλα - Γρεβενά - Προμαχώνας - Σόφια - Ανδριανούπολη - Αλεξανδρούπολη - Θεσσαλονίκη - Γρεβενά - Τρίκαλα! Το κατόρθωμά του έγινε μέσα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες (βροχή, άνεμος, κρύο) και δοκιμάστηκε από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες των αρχών και των τριών κρατών... Όμως ο Στέλιος οπλισμένος με αντοχή, θάρρος και πείσμα (που θυμίζει το περίφημο πείσμα των... βάσκων) τα κατάφερε!

Αρωγοί στην προσπάθειά του ήταν ο τρικαλινός λαός, ο δήμος και κάποιες τοπικές επιχειρήσεις και οι απανταχού φίλαθλοι της ΑΕΚ, μιας που ο Στέλιος ήταν για πολλά χρόνια πρωταθλητής Ελλάδας, βαλκανιονίκης, πρωταγωνιστής στην Ευρώπη με τα χρώματα της ομάδας ποδηλασίας της ΑΕΚ αλλά και της Εθνικής Ελλάδας! Κοντά του, σε όλη την προσπάθεια, πολυμελής συνοδεία (με αυτοκίνητα) από τρικαλινούς γιατρούς, ποδηλάτες, τους γιούς του και φυσικά οργανωμένους αεκτζήδες.

Όσα έσοδα μαζεύτηκαν για αυτό τον σκοπό θα διανεμηθούν σε τοπικά ιδρύματα υποστήριξης Α.Μ.Ε.Α.! Το κέρδος όμως για όλους μας ήταν το ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκύβουν το κεφάλι, αγωνίζονται, γίνονται ήρωες επών, συνεχίζουν τις καλύτερες παραδόσεις του αδούλωτου λαού μας! Και το κυριότερο: μας γεμίζουν αισιοδοξία!

Κοινωνοί της υπερπροσπάθειας όλοι οι τρικαλινοί, που του επιφύλαξαν αποθεωτική υποδοχή! Μίζερα, κακεντρεχή, ύπουλα τα πανελλαδικά ΜΜΕ που άφησαν στην αφάνεια το γεγονός! Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Στέλιος επιχείρησε και πέρυσι ανάλογο ταξίδι non-stop: Τρίκαλα - Κων/πολη - Τρίκαλα, αλλά δεν τα κατάφερε στο γυρισμό (λίγο πριν τη Θεσ/νίκη) λόγω υπερκόπωσης! Παλιότερα είχε κάνει non-stop και το Τρίκαλα - Αθήνα - Τρίκαλα, πάντα για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Περισσότερες πληροφορίες: στο www.sportrikala.gr (από εκεί οι φωτό) και στο google.

2) Η μάχη της Πόρτας
Στις 8 και 9 Ιουνίου 1943 στα στενά της Πόρτας (νυν Πύλη Τρικάλων) έγινε μιας αποφασιστικής συμμαχίας μάχη των ανταρτών του ΕΛΑΣ με την ιταλική μεραρχία Πινερόλο! Τα στενά, ανάμεσα στον Ίταμο και στον Κόζιακα, ήταν ανέκαθεν η φυσική πόρτα μεταξύ Θεσσαλίας και Ηπείρου και το φυσικό διαχωριστικό μεταξύ κάμπου και ορεινής Ελλάδας. Η νικηφόρα, για τους Έλληνες αντάρτες, μάχη ουσιαστικά κατοχύρωσε την ελευθερία της ορεινής πατρίδας που σαν φυσική συνέχεια των γειτονικών Αγράφων δεν γνώρισε ποτέ καταχτητές! Λίγο πιο πάνω, στο Περτούλι, είχε την έδρα του το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ με τους θρυλικούς αρχηγούς του τον Άρη Βελουχιώτη και τον τρικαλινό Στέφανο Σαράφη!

Η Πύλη με τα Στενά της και τον Πορτιάτη ποταμό

Το εκπληκτικό του γεγονότος ήταν το ότι, λόγω γενικευμένων στρατιωτικών εμπλοκών στη Θεσσαλία και Ήπειρο, η φρουρά της Πόρτας ήταν μόλις 200 μαχητές! Και αυτοί, με ηγέτη τον ηρωικό Καπετάνιο Τάσο Μπουκοβάλα, γηγενή, όχι μόνο άντεξαν για δυο πολύτιμες μέρες (σαν άλλοι σπαρτιάτες) στην επέλαση της φημισμένης ιταλικής μεραρχίας των 4000 και πλέον στρατιωτών με τον βαρύ οπλισμό και τα κανόνια τους, αλλά τους έτρεψαν και σε άτακτη φυγή, αφήνοντας πίσω τους εκατοντάδες νεκρών! Οι δικές μας απώλειες ήταν ελάχιστες! Τρεις μήνες αργότερα, στην Πύλη υπογράφτηκε η συμφωνία παράδοσης των ιταλικών στρατευμάτων της Θεσσαλίας στον ΕΛΑΣ! Οι Γερμανοί, που ανέλαβαν δράση στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 1943 για αντίποινα κυριολεκτικά εξανδραπόδισαν την Πύλη, κατακαίγοντάς την ολόκληρη, σκοτώνοντας αθώα γυναικόπαιδα και γέρους (γιατί οι άνδρες μάχονταν στα γύρω βουνά) και καθιστώντας την ένα από τα μαρτυρικά χωριά της χώρας μας...

Στο ηρωικό χωριό μου υπάρχει σχετικό μνημείο και κάθε χρόνο τέτοια εποχή γίνονται εκδηλώσεις μνήμης και τιμής στον αγώνα του λαού για λευτεριά, προκοπή, ανεξαρτησία! Είθε το πνεύμα και τα έργα των αλλοτινών μαχητών να'ναι φάρος του λαού μας και φωτεινό παράδειγμα του να μην σκύβεις το κεφάλι και να αγωνίζεσαι!

Η ήττα είναι στο μυαλό μας

Δανείζομαι τον τίτλο από τη συνέντευξη (στις 2/5/10, στο περιοδικό “7”, με αφορμή το νέο της βιβλίο) της καλής συγγραφέως Λένας Διβάνη, η οποία διδάσκει και Ιστορία Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Αθηνών.

Στη συνέντευξή της αναφέρει, μεταξύ άλλων: «Αυτό που ζούμε σήμερα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι μια ολιγαρχία με τέσσερις πυλώνες: τους κατέχοντες, που συνήθως δεν φαίνονται, τους διαχειριστές του χρήματος που φαίνονται, τους πολιτικούς που πληρώνονται από τους μάνατζερ για να νομοθετούν υπέρ του χρήματος, και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Οι τελευταίοι αναλαμβάνουν να διαμορφώσουν ένα συλλογικό φαντασιακό ώστε να πειστούμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα και δεν αλλάζουν». Για τη Λ.Διβάνη, χρειαζόμαστε: «Ισχυρούς διαμορφωτές, εκτός του παραπάνω πλαισίου, που θα προσηλυτίσουν τον κόσμο προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το ίδιο καλείται να κάνει και η λογοτεχνία. Να μας πείσει ότι η ήττα είναι στο μυαλό μας».

Στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 9/5/10, η δημοσιογραφική ομάδα του «Ιού» δημοσίευσε ένα άρθρο-έρευνα [μπορείτε να το διαβάσετε εδώ] σχετικά με τον κίνδυνο να εφαρμοστεί και στη χώρα μας το «μπερλουσκονικό» μοντέλο, ανάγοντας έναν επιχειρηματία σε σωτήρα του συστήματος και απαξιώνοντας πολιτική και πολιτικούς. Σε αυτή την κατεύθυνση ωθούν πολλοί επώνυμοι δημοσιογράφοι και εκδότες. Θέλουν προσοχή οι γενικεύσεις και οι γενικότητες στις μέρες μας. Σε συνθήκες κρίσης μπορούν να γεννήσουν δικτατορίες, ανοικτές ή καμουφλαρισμένες. Βιώνουμε πάνω από όλα μια κρίση του συστήματος και όχι μόνο μια οικονομική κρίση. Και δεν φταίνε οι πολλοί γι’ αυτό που καλούνται να πληρώσουν.

Επιβεβαιώνεται όλο αυτό το διάστημα ότι η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και παγκόσμια, δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο. Δεν την προκάλεσαν μόνο τα σκάνδαλα, η κρατική κακοδιαχείριση και οι σπατάλες, όπως αλληλοκατηγορούνται οι πολιτικοί του δικομματισμού και τα ΜΜΕ, που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Τα ελλείμματα και το χρέος προήλθαν από την τεράστια συσσώρευση πλούτου της τρόικας τραπεζιτών-βιομηχάνων-εφοπλιστών, από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, από την εξαγωγή κεφαλαίων, από τις φοροαπαλλαγές υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου που ψηφίζουν οι κυβερνητικές πλειοψηφίες στη Βουλή. Καθώς και από τα πάσης φύσεως προνόμια που του παρέχουν, με τους αναπτυξιακούς νόμους, τις επιδοτήσεις για επενδύσεις και εξαγωγές. Προέρχονται από τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες που υπηρετούν σκοπούς του ΝΑΤΟ και όχι καθαρά αμυντικούς. Τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκαν από τις ανάγκες του κεφαλαίου και του κράτους που το υπηρετεί. Δεν ωφελήθηκαν οι εργαζόμενοι και δεν έχουν καμία ευθύνη. Τα προβλήματα στο κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα προήλθαν από την αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων υπέρ των επιχειρήσεων, όχι από τους μισθούς και τις συντάξεις πείνας. Δημιουργήθηκαν από την πολιτική των κομμάτων που υπηρετούν την κερδοφορία των λίγων.

Είναι βέβαιο ότι θα απαιτήσουν νέες θυσίες, έχουν έτοιμα σχέδια. Ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται. Είναι ψέμα ότι οι θυσίες που ζητάνε από τους εργαζόμενους θα διαρκέσουν 3 χρόνια. Η επίθεση δεν έχει τελειωμό και είναι μονόδρομος για την πλουτοκρατία. Σήμερα για να αντιμετωπιστούν τα ελλείμματα και το χρέος, αύριο για να μην αυξηθούν και αργότερα για κάποια άλλη αιτία. Τους ίδιους εκβιασμούς απευθύνουν σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, που τους θέλουν αρωγούς και στηρίγματα στη διαπάλη ανάμεσα στο ευρώ και στο δολάριο, δηλαδή υποζύγια στα κέρδη της ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας, στον ανταγωνισμό της με την πλουτοκρατία των ΗΠΑ. Ήδη οι αποφάσεις των 16 της Ευρωζώνης, με τις οποίες χορηγούνται άλλα 720 δισεκατομμύρια ευρώ σε 1.100 ευρωπαϊκές τράπεζες, έρχονται να προστεθούν στα περίπου 2 τρισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί σε αυτές από το 2008 ! Χρήμα για το κεφάλαιο υπάρχει άφθονο, παρά την κρίση, όχι όμως για τους λαούς.

Μόνο αν ο λαός γίνει πρωταγωνιστής, μόνο αν δράσει συνειδητά, θα καθορίσει το μέλλον που του ανήκει και του αξίζει. Προέχει η σωτηρία της «παρτίδας» για εμάς. Τα «ψιλά», στις πολιτικές μας απόψεις, τα «βλέπουμε» και αργότερα…


Επισυνάπτω άλλο ένα άρθρο του «Ιού». Άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, είναι ενδεικτικό της κατάστασης που ζούμε:

Ποιοί ζητούν αίμα στην αρένα;

Όσο πιο σκληρά γίνονται τα μέτρα της κυβέρνησης τόσο πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν εδώ και τώρα τιμωρία των «υπευθύνων» και απαιτούν «να κάτσουν στο σκαμνί οι ένοχοι». Το σύνθημα δόθηκε από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος, εκφράζοντας το κοινό αίσθημα, ζήτησε από τον πρωθυπουργό «να παταχθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού», διότι «το αίσθημα της ανομίας είναι διαλυτικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας». Τη σκυτάλη πήραν τα πρωϊνάδικα, τα μεσημεριανάδικα και τα βραδινά της τηλεόρασης υποδεικνύοντας κατά βούληση υποψήφιους για λιντσάρισμα. Οι πιο προσεκτικοί αναλυτές περιορίζονται σε γενικές καταγγελίες και ευχές, αλλά οι περισσότεροι δεν διστάζουν να μιλούν με ονόματα, καταγγέλλοντας πρώην πρωθυπουργούς, υπουργούς και κόμματα συλλήβδην.

Μόνο που αυτό που παρουσιάζεται ως πάνδημο αίτημα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνήθης τακτική του «αποδιοπομπαίου τράγου», η απόδοση δηλαδή σε κάποια μεμονωμένα πρόσωπα από το παρελθόν της ευθύνης για όσα συμβαίνουν σήμερα. Τα μέσα ενημέρωσης και οι τηλεπαρουσιαστές που επιμένουν σ’ αυτή την εκστρατεία «κάθαρσης» θέλουν καταρχήν να εξασφαλίσουν τα δικά τους νώτα, δηλαδή τη δική τους «ατιμωρησία», εφόσον ήταν εκείνοι που υποστήριζαν τόσα χρόνια με φανατισμό την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική. Και δεν διστάζουν να ετοιμάσουν την αγχόνη για τον πρώην πρωθυπουργό, οι ίδιοι που μέχρι το φθινόπωρο τον λιβάνιζαν προβάλλοντας μια φορά τη βδομάδα δημοσκοπήσεις για την «καταλληλότητά» του. Από την άλλη μεριά, οι ίδιοι τηλε-αναλυτές υποθάλπουν τη δημιουργία ενός συλλογικού αισθήματος ενοχής, εφόσον όλοι «κάπου παρανομήσαμε». Μ’ αυτό τον τρόπο διευκολύνεται η στήριξη των σκληρών μέτρων εφόσον όλοι οι αμαρτωλοί πρέπει να υποστούμε τη δίκαιη τιμωρία.

Πρόκειται για οργανωμένη επιχείρηση αποπροσανατολισμού των πολιτών. Γιατί ο λόγος που οδηγήθηκε η δημοσιονομική κρίση της χώρας σε ακραίο σημείο δεν είναι ότι κάποιοι «τα έφαγαν» με παράνομους τρόπους. Συνέβη κι αυτό, αλλά τα ποσά που δαπανήθηκαν για τον πλουτισμό των ημετέρων ήταν ελάχιστα μπροστά σ’ αυτά που στερήθηκε το δημόσιο από τις επίσημες, νόμιμες και θεσμοθετημένες φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις που έγιναν καθεστώς τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά αυτό το καθεστώς δεν το θίγει ούτε η «τρόικα» ούτε βέβαια η κυβέρνηση. Το αντίθετο μάλιστα. Ετοιμάζεται να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές των κερδών στις εταιρείες, ενώ δεν συζητά καν την αναθεώρηση των δεκάδων φοροαπαλλαγών που διατηρούνται σκανδαλωδώς για τους εφοπλιστές.

Μ’ αυτή την έννοια, οι σημερινοί «ένοχοι» δεν είναι άλλοι από την ίδια την κυβέρνηση και όσοι από το πολιτικό σύστημα παρουσιάζουν τα σημερινά μέτρα ως ανηφορικό μονόδρομο που πρέπει να τον βαδίσουν εκείνοι που ούτως ή άλλως συνεισέφεραν το μεγάλο μερίδιο στα δημόσια έσοδα. Όσοι δείχνουν προς τα πίσω, υποδεικνύοντας το φαύλο πολιτικό προσωπικό του παρελθόντος και εισηγούμενοι τον ανασκολοπισμό ορισμένων στο σωρό, πρώτα - πρώτα αποδέχονται την ίδια λογική των μέτρων.

«Πρέπει πρώτα να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν, στέλνοντας τους πρωταίτιους της βαθιάς κρίσης στο εδώλιο του κατηγορουμένου», έγραφε στο κύριο άρθρο του την περασμένη Κυριακή ο Νίκος Χατζηνικολάου. «Πρέπει να δώσουν λόγο για τις άθλιες και προδοτικές τους πράξεις. Και παράλληλα πρέπει να ανοίξουν επιτέλους οι τραπεζικοί λογαριασμοί των επίορκων πολιτικών, για να δημευθούν περιουσίες όσων κατέκλεψαν την ταλαίπωρη πατρίδα». Μιλάμε δηλαδή για «προδότες», «επίορκους» και «δημεύσεις περιουσιών». Όσο κι αν ακούγεται ανακουφιστικά, η πρόταση δεν παύει να κρύβει την πραγματικότητα.

Θυμίζει έντονα τη χρήση των ίδιων μεθόδων σε περιόδους μεγάλων εθνικών κρίσεων. Θυμίζει τον απαγχονισμό από τους Γερμανούς λίγων μαυραγοριτών στην πλατεία Αγάμων, όταν η δυσβάστακτη κατοχή οδηγούσε τον λαό στην αντίσταση. Θυμίζει ακόμα την απόφαση της χούντας του Ιωαννίδη να οδηγήσει στο εδώλιο τον (επίσης) αρχιπραξικοπηματία Μπαλόπουλο, καταλογίζοντάς του την εισαγωγή σάπιων κρεάτων στη χώρα. Ούτε η «θυσία» των συνεργατών τους μαυραγοριτών έσωσαν τους Γερμανούς, ούτε η διαπόμπευση του Μπαλόπουλου προσέδωσε λαϊκό έρεισμα στον Ιωαννίδη. Εξαρτάται από την αντίδραση των πολιτών στην επιβολή του πρωτοφανούς αντιλαϊκού πακέτου μέτρων αν αυτή τη φορά θα αρκεστούμε στο αίμα που είναι έτοιμοι να χύσουν στην αρένα οι μέχρι χτες ομοτράπεζοι και μυστικοσύμβουλοι υπουργών και πρωθυπουργών.

Ιός, Ελευθεροτυπία, 9/5/10

Η δημοκρατία στο απόσπασμα...

Παραμονές της Εργατικής Πρωτομαγιάς, μιας μέρας ορόσημο για το λαό γενικότερα, αποφασίζεται το αλυσοδέσιμο της χώρας μας στα πειρατικά καράβια αμερικανών και ευρωπαίων. Εκεί όπου θα τραβάμε κουπί, ενόσω αυτοί θα κουρσεύουν τις ζωές μας...

Μην τους πιστεύετε όταν λένε ότι λόγω εκτάκτων περιστάσεων, όπως είναι τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, αναγκάζονται να μπήγουν το μαχαίρι, όλο και πιο βαθιά, στο σώμα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Λένε ψέματα. Ολες οι χώρες στην ΕΕ έχουν υψηλά ελλείμματα και χρέη. Τα μέτρα ήταν προαποφασισμένα, αλλά ανακοινώνονται σε δόσεις, για να μη φουντώσει η λαϊκή αγανάκτηση. Για να εξουδετερώσουν την αντίδραση και την οργή του λαού που, μετά από τόσα χρόνια λιτότητας και υποσχέσεων για το ...καλύτερο, βομβαρδίζεται συνεχώς με μέτρα που ευτελίζουν τελείως το (έτσι κι αλλιώς) πενιχρό εισόδημα, απειλείται με δεκάδες χιλιάδες απολύσεις, αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, τού μειώνουν δραστικά το μισθό, χάνει κυριολεκτικά τη σύνταξή του, παραδίνεται βορά στις ορέξεις της πλουτοκρατίας...

Παραμονές της Πρωτομαγιάς, λοιπόν, έχουν μπει στο χορό και οι "δημοσιογράφοι" για να δώσουν χείρα βοηθείας στο σύστημα. Διάβασα, έφριξα και παραθέτω αυτούσιο το παρακάτω άρθρο κι ο καθένας ας κάνει τα δικά του σχόλια:

«Γύψος»!

Θεωρούμε αναγκαίο να επισημάνουμε εκ προοιμίου ότι το κείμενο που θα ακολουθήσει θα σας προκαλέσει ανατριχίλα. Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι όπως - κατά τον Μαρξ - το έγκλημα πρέπει να καθίσταται όσο πιο ατιμωτικό γίνεται μέσω της δημοσίευσης και της ανακοίνωσής του, το ίδιο ακριβώς ισχύει με την ξεφτίλα και με τη «μαυρίλα».

Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε, επίσης, ότι:

α) είναι απαραίτητο να γίνει γνωστό, να γίνει πασίγνωστο, το πώς διαμορφώνεται η κυρίαρχη προπαγάνδα του συστήματος αυτήν την περίοδο, και

β) διότι αυτό το - όπως θα διαπιστώσετε - ιδιότυπο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», αποτελεί μια πέραν πάσης αμφιβολίας απόδειξη για το χαρακτήρα των μέτρων που από κοινού λαμβάνουν κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ.

***

Μετά την αναγκαία εισαγωγή, πάμε στο συγκεκριμένο κείμενο.

Αποστολή του συντάκτη του είναι να κοινοποιήσει σκέψεις (ή μήπως και συστάσεις;) σχετικά με το «πώς» το πολιτικό σύστημα πρέπει να κινηθεί «για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα». Και διευκρινίζει (σ.σ.: Παρακαλούμε την προσοχή σας):

«Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός" ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (...). Στο Βέλγιο πριν μερικά χρόνια μια τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα (...)»...

Η ελεγεία υπέρ της επιβολής του ...δημοκρατικού «γύψου», που μόλις διαβάσατε, φέρει την υπογραφή «Τάσος Τέλογλου».

Δημοσιεύτηκε ως δικό του σχόλιο, με ημερομηνία «28/4/2010» και ώρα «10:20:31 π.μ.», στο άρθρο του στο ηλεκτρονικό σάιτ «Protagon.gr» που αποτελεί την ιντερνετική εκδοχή της τηλεοπτικής εκπομπής «Πρωταγωνιστές» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη (MEGA), με την οποία συνεργάζεται ο κ. Τάσος Τέλογλου, δημοσιογράφος της «Καθημερινής» και του «Σκάι», ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Αλαφούζου.

***

Στο άνωθεν «μανιφέστο», όπου τόσο περίτεχνα εισάγεται η λέξη «δικτατορία» στο κομψό λεξιλόγιο περί της «σωτηρίας» του τόπου, εδώ όπου χάσκει η δημοκρατική χρεοκοπία των εισηγητών ενός καθεστώτος, όπου «ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός"», και να τεθούν σε «αναστολή», όπως η απεργία, αλλά ακόμα και η διαμαρτυρία (!), είναι αναγκαίο να δοθεί η δέουσα προσοχή.

Οχι λόγω του ειδικού βάρους του συντάκτη του. Ούτε διότι η άποψη που προωθεί δείχνει να έχει ισχυρά ερείσματα μεταξύ των (υπόλοιπων) «σωτήρων» του τόπου.

Αλλά γιατί το όλο πνεύμα του κειμένου αποδίδει περίφημα τι κρύβεται πίσω από το μανδύα της «αντικειμενικότητας», του «πλουραλισμού», του «ρεαλισμού» και της «νομιμότητας», με τον οποίο κυκλοφορούν επιφανείς διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Και για έναν επιπλέον λόγο, που δεν πρέπει να μας διαφεύγει ποτέ: Ότι, δηλαδή, ανάμεσα στις πολιτικές αποφάσεις, από τη μια, και στις μεθόδους εφαρμογής τους, από την άλλη, υπάρχει πάντα η ίδια αέναη διαλεκτική σχέση: Όσο πιο σκληρές, όσο πιο επώδυνες είναι αυτές οι αποφάσεις, τόσο πιο απροκάλυπτη, τόσο πιο «μαύρη» είναι και η μέθοδος της επιβολής τους.

Η «μαυρίλα» των μέσων για την επιβολή των μέτρων είναι ευθέως ανάλογη της «μαυρίλας» του περιεχομένου των μέτρων. Κι όσο πιο ωμή είναι η μέθοδος ή οι κατασταλτικές προτροπές για την επιβολή αυτών των μέτρων, τόσο πιο αντιλαϊκή, τόσο πιο απάνθρωπη ομολογείται ότι θα είναι η επενέργεια της εφαρμογής τους για τη ζωή και την επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Τόσο απάνθρωπη, ώστε κάποιοι ακραιφνείς θιασώτες της «αστικής δημοκρατίας» να διαφημίζουν ακόμα και τον κοινοβουλευτικό «γύψο», ως μέσο για την «ακινητοποίηση» του «ασθενούς επί της κλίνης»...

Γράφει: ο Νίκος Μπογιόπουλος
(Ριζοσπάστης, 30/4/10)

"Ο Αφοπλισμός του Άρη"

Ο Ζακ-Λουί Νταβίντ, 1748-1825 (η βιογραφία του εδώ) είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος του νεοκλασσικισμού στη γαλλική ζωγραφική τέχνη. Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος αντρώθηκε μέσα στις φλόγες της Γαλλικής Επανάστασης, ήταν προσωπικός φίλος του Ροβεσπιέρου και είναι γνωστός στο ευρύ κοινό με τον φημισμένο του πίνακα "ο θάνατος του Μαρά". Ο Νταβίντ φιλοτέχνησε τον πίνακα που βλέπουμε σε διάστημα δύο χρόνων (1822-1824) και δήλωσε ότι με αυτόν "κλείνει" ως καλλιτέχνης. Πραγματικά ήταν η τελευταία του δημιουργία, αφού σκοτώθηκε σε ατύχημα το 1825...

Ο πίνακας ονομάζεται "ο αφοπλισμός του Άρη από την Αφροδίτη". Πραγματικά βλέπουμε τον θεό Άρη να αφήνεται στις φροντίδες της ερωμένης του θεάς Αφροδίτης, την οποία βοηθούν οι Τρεις Χάριτες και ο μικρούλης Έρως. Ο Μεγάλος Πολεμιστής γυρνώντας από το πεδίο της μάχης ξεκουράζεται, ξαρματώνεται από τις αιθέριες υπάρξεις και υποκύπτει στη γαλήνη και την ομορφιά της αγάπης και αφοσοίωσης των οικείων του, σε μια χαλαρωτική κούπα γλυκού οίνου, στην άνεση και ασφάλεια της ουράνιας οικίας του στο Πάνθεον... Όμως, ο θεός του πολέμου κρατάει πάντα το δόρυ παρά πόδας, το ήρεμο πια πρόσωπό του σκιάζεται από την σκέψη και την ευθύνη της επόμενης μάχης που έρχεται!

Οι αλληγορίες του θέματος σχετίζονται εύκολα με την αγαπημένη μας ομάδα τον ΑΡΗ και τον μεγαλειώδη λαό της και όχι μόνο λόγω της προφανούς ονομαστικής συγγένειας! Ο ΑΡΗΣ μας γυρνά, από μια μεγάλη μάχη κομβικής σημασίας που έδωσε, στην πόλη και στο γήπεδό του και με τη φροντίδα των πιστών του οπαδών (που δεν τον αφήνουν μόνο του ποτέ) θα ξεκουραστεί και θα ανακάμψει για την επόμενη μεγάλη μάχη που είναι ορισμένη σε τρεις μόλις ημέρες από σήμερα. Και αν και παραζαλισμένος από την ήττα θα σηκωθεί πάλι όρθιος να πολεμήσει ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΗΣ ! Δίπλα του, με άσβεστη αγάπη (όπως το υποδηλώνει η ίδια η θεά της αγάπης), θα'ναι οι χιλιάδες φίλοι του και συστρατιώτες - στα εύκολα και στα δύσκολα, στις νίκες και στις ήττες!

Το θαυμάσιο αυτό έργο του Νταβίντ, όσο το παρατηρώ, μου γαληνεύει την ψυχή και με κάνει να αναστοχάζομαι την ιστορία και την πορεία του μεγάλου μας συλλόγου... με γεμίζει δύναμη για τους αγώνες που έρχονται! Και κυρίως κρύβει μέσα του πολλά και μεγάλα νοήματα!

Γι'αυτό και το αφιερώνω πρωτίστως στους 25.000 ήρωες που ήταν παρόντες στη μάχη (και οι οποίοι, πάντως, ΚΕΡΔΙΣΑΝ και με διαφορά τη δική τους μάχη της κερκίδας και είναι στεφανωμένοι ΚΥΠΕΛΛΟΥΧΟΙ της σωστής κι αγωνιστικής οπαδικής συμπεριφοράς). Η σκέψη μου, το βράδυ του Σαββάτου, ήταν μαζί τους στο ατέλειωτο ταξίδι της επιστροφής...

Επίσης το αφιερώνω στους καλούς φίλους συν-αρειανούς και συν-μπλόγκερς: στον "βόρειο" Animation, στο "συντοπίτη" Demo.k, στους "αθηναίους" Kanthar0 και Pansofix, στον "νότιο" (εκ Χαρτούμ) "κολινδρινό" VAD-Απουρώ και φυσικά, μέσω των δικών τους blog, σε όλους τους "κίτρινους" φίλους τους ! Αδέρφια απολαύστε την ομορφιά του έργου, συνοδεία ενός καλού κρασιού, μιας καλής μουσικής και πάρτε ανάσες! Μας χρειάζονται για το αύριο! Στο κάτω-κάτω ποιός είπε ότι μια μάχη θα κρίνει και τον πόλεμο;

Υ.Γ. Κριτική στον αγώνα δεν κάνω. Την "δουλειά" αυτή γνωρίζουν καλύτερα να την κάνουν, τεκμηριωμένα και αμερόληπτα, ο Kanthar0s, ο Animation και ο "ομόχρωμος" φίλος Baladeur...