Νάτα μας πάλι... Αγώνας μπάσκετ Τρίκαλα-Άρης, να'μαι στο γήπεδο και να'χω πάνω μου το βάρος του διλήμματος της υποστήριξης! Επειδή όμως κατέχομαι κι από διεθνιστικά αισθήματα νομίζω ότι κλείνω καθαρά προς τον κίτρινο θεό. Ούτως ή άλλως οι ομάδες φρόντισαν να με απαλλάξουν από ενοχές: μπράβο στα ΤΡΙΚΑΛΑ για την καθαρή τους νίκη - ντροπή για τον ΑΡΗ μας γιατί δεν στάθηκε για μια ακόμη φορά στο ύψος του ο Αυτοκράτορας!
Κάποιες παρατηρήσεις:
1) Αμάν πια αυτά τα τρίποντα του Άρη! Πότε θα αποφασίσουν να παίζουν μπάσκετ λογικό-απλό-με την μπάλα στη ρακέτα-με άμυνα κι επίθεση; Αφού το μπορούν γιατί μας παιδεύουν και μας έχουν σαν... μπανιαριζόμενους σκοτσέζους: από τη ζέστη στην κατάψυξη;;;
2) Πρέπει να διδαχτούμε από τη θέληση για νίκη των παικτών των Τρικάλων. Σαν Τρικαλινός γνωρίζω από πρώτο χέρι πως η ομάδα παραπαίει οικονομικά και ότι γίνονται έρανοι στην πόλη για ενίσχυσή της... Από την άλλη υπάρχει η δαμόκλεια σπάθη του υποβιβασμού πάνω από το κεφάλι τους... Οπότε σφίξαν δόντια και λουριά (άστραφτε και το βλέμμα τους) και απλά, παθιασμένα, μας νικήσαν! [κι όλα αυτά ενώ είχαν απέναντί τους τον Αυτοκράτορα, με τον υπερ-προπονητή, τους υπερ-παίκτες, ...τα σέα τους, τα μέα τους!]
3) Είναι γεγονός αυτό που μου'λεγε ένας φίλος στο γήπεδο: "έχουν λυσσάξει οι πάντες σε όποιο (μα όποιο) άθλημα κι αν βρεθούν αντιμέτωποι με τον Άρη να κάνουν τα αδύνατα-δυνατά να τον κερδίσουν!" - να'ναι άραγε γραμμένο στο DNA του θεού του πολέμου;
4) Τίποτα δεν χάθηκε - όλα κερδίζονται με αγώνες και θυσίες! Next stop: Badalona!
5) Είναι, τέλος, δεδομένο ότι όπου κι αν παίζει ο Άρης πάντα θα βρίσκονται δίπλα του οι οπαδοί του!!! Πηγαίνοντας στο γήπεδο βρήκα καμμιά δεκαριά μπλόκα ματατζήδων, μην τυχόν και καεί η πόλη από τους... "κίτρινους χούλιγκανς", επειδή ήρθαν τα μπαόκια στα Τρίκαλα και τα'καναν θρύψαλλα νομίζουν ότι είναι όλοι το ίδιο. Αμ δε! Τα παιδιά του Super3 ήταν όπως πάντα μαχητικοί, ζωντανοί κι όλη την ώρα τραγουδούσαν και ενθαρρύναν την ομάδα! Ακόμα και τη στιγμή που ο Μάιλς με τον Ντίκελ παριστάναν τα κοκόρια κι όλο το γήπεδο τους έβριζε αυτοί ήταν ψύχραιμοι, ποτέ δεν απειλήθηκε τίποτα και στο τέλος παρέδωσαν μαθήματα οπαδικής συμπεριφοράς χειροκροτώντας νικητές και νικημένους!!!
Φωτογραφίες από τον αγώνα ΤΡΙΚΑΛΑ - ΑΡΗΣ 87-85
Απ' όλα είχε το μενού: από έναρξη αλά Αλεξάνδρειο...
... έως "μαζορέτες"
Οι ηρωικοί Superάδες στην αρχή τραγουδούν...
... στη συνέχεια βγαίνουν απ' τα ρούχα τους με αυτά που βλέπουν (αλλά συνεχίζουν να τραγουδούν!)
Οι θερμοκέφαλοι δεν λείπουν ούτε από τα Τρίκαλα... (εδώ το κοουτσάρισμα το κάνει ο... υπαστυνόμος, με τη σύμφωνη γνώμη του προέδρου του ΑΡΗ !)
Τελικά το φάντασμα των Τρικάλων μας πήρε τη μπάλα από τα χέρια! (η λέξη φάντασμα αφορά μόνο την παραπάνω φωτογραφία)
Πολλά ακούγονται και γίνονται στις μέρες μας, με παράλληλη τρομοκρατική επίθεση Μ.Μ.Ε. και του δικομματισμού εναντίον του ηθικού μας και της τσέπης μας. Αναδημοσιεύω σχετικό άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου από το Ριζοσπάστη που βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Μόνη λύση στην αγυρτεία του κεφαλαίου παραμένει η ανατροπή του!
Παντού... «Ελλάδα»
Στις ΗΠΑ, το 2009, το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτινάχτηκε στα αστρονομικά επίπεδα των 1,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, σημειώνοντας μια απίθανη αύξηση της τάξης του 270% σε σχέση με το 2008, ενώ σε βάθος δεκαετίας και έως το 2019 εκτιμάται ότι το αθροιστικό έλλειμμα της Αμερικής θα φτάσει τα 9 τρισ. δολάρια. Μήπως και εκεί η αιτία αρχίζει και τελειώνει στη διαφθορά των πολιτικών ιθυνόντων;
*
Στην Ιρλανδία το έλλειμμα ανήλθε για το 2009 στο 12,5% και για το 2010 υπολογίζεται να φτάσει στο 14,7%. Αραγε και κει, στον πάλαι ποτέ «κέλτικο τίγρη», έφταιγε η «κακοδιαχείριση»;
*
Στη Βρετανία το έλλειμμα το 2009 πήγε στο 12,1% και το 2010 υπολογίζεται να αγγίξει το 13%. Φταίει μήπως ότι και εκεί αυτοί που κυβερνούν είναι «μπουνταλάδες»;
*
Στην Ισπανία το έλλειμμα για το 2009 ξεπέρασε το 11%. Μήπως το πρόβλημα οφείλεται στην «ανικανότητα» όσων διοικούν;
*
Στην Ιταλία το δημόσιο χρέος από 115% του ΑΕΠ το 2009 αναμένεται να υπερβεί το 117% το 2010, στην Ολλανδία το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,3%, στο Βέλγιο κατά 3%. Αραγε πέρασαν κι από κει ο Αλογοσκούφης, ο Παπαθανασίου, ο Παπαντωνίου και ο Χριστοδουλάκης;
*
Σε επίπεδο ΕΕ των «27» οι προοπτικές εξέλιξης του δημόσιου χρέους διαγράφονται δραματικές. Ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους των κρατών - μελών υπολογίζεται ότι το 2011 θα έχει αυξηθεί κατά δέκα μονάδες έναντι του 2009, πλησιάζοντας το 84% του κοινοτικού ΑΕΠ. Τι να υποθέσουμε; Τα επιτελεία των Βρυξελλών έχουν προεξοφλήσει ότι όχι μόνο τώρα, αλλά και στο... μέλλον, οι κυβερνήσεις που συνθέτουν την ευρω-οικογένεια θα είναι κυβερνήσεις... ανίκανων;
***
Τα παραπάνω στοιχεία, πέραν του ότι δείχνουν πως ο κόσμος από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια θυμίζει παντού... «Ελλάδα»,επιβεβαιώνουν τα αυτονόητα:
*
Πρώτον, ότι το φαινόμενο δεν είναι «τοπικό», αποκλειστικά ελληνικού χαρακτήρα, ώστε να αποδοθεί σε κάποια «παθογένεια της φυλής» ή σε κάποια «έμφυτη ροπή του ρωμέικου προς τη ρεμούλα».
*
Δεύτερον, ότι αν υπάρχει κάτι που πραγματικά μας συνδέει είτε με τους Γερμανούς - που παρότι «Κέρβεροι» το δικό τους ΑΕΠ σημείωσε καθίζηση κατά 5% - είτε με τους υπόλοιπους της Ευρωζώνης - που παρά τον «σκληρό» Γιούνκερ θα δουν το μέσο όρο του ελλείμματος των μελών του Γιουρογκρούπ να υπερτριπλασιάζεται (!) από το 1,9% το 2008 στο 6,5% το 2010 - δεν είναι ούτε η «ελαφρομυαλιά», ούτε η «αμεριμνησία».
*
Η ενιαία κλωστή που δένει την Ελλάδα με τους «εταίρους» και τους «συμμάχους» της, ο κοινός παρονομαστής, δικός μας και δικός τους, είναι ότι κι αυτοί και μεις, έχουμε ένα κοινό κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, που διέπεται από κοινούς οικονομικούς κανόνες, που παράγει αντίστοιχες πολιτικές ιεραρχήσεις και λειτουργεί επί τη βάσει ενός ενιαίου ταξικού μοντέλου:
Το κοινό αυτό σύστημα έχει όνομα. Λέγεται «ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ».
***
Επομένως, είναι πολιτικά αφελές να προσπαθεί κανείς να εξηγήσει την ελληνική «χρεοκοπία» εξαντλώντας την «ανάλυσή του» στη διαφθορά, στην ανέντιμη διαχείριση, στη στατιστική λαθροχειρία, στην αβελτηρία ή στην αδιαφορία των κυβερνώντων.
Ολα αυτά είναι τα επιφαινόμενα ή, στην καλύτερη περίπτωση, τα παράγωγα.
*
Και επειδή στα κέντρα εξουσίας δεν υπάρχουν αφελείς, ή τουλάχιστον τόσο αφελείς που να πιστεύουν ότι τα «παγκοσμιοποιημένα» πολιτικο-οικονομικά «ελλείμματα» οφείλονται στα «ελλείμματα ηθικής», το γεγονός ότι επιμένουν να πουλούν στο «πόπολο» το συγκεκριμένο παραμύθι, εξηγείται από ένα και μόνο:
*
Θέλουν να προασπίσουν κάτι πολύ υπέρτερο (για τους ίδιους), να αποσιωπήσουν κάτι που μπορεί να αποδειχτεί πολιτικά θανάσιμο (για τους ίδιους), να αποπροσανατολίσουν από το πραγματικό πρόβλημα ώστε να μην καταρρεύσει ο κόσμος τους (πάνω στους ίδιους). Θέλουν, με άλλα λόγια, να ξεχάσουμε ότι το φαινόμενο που έχουμε μπροστά μας, από την Αθήνα μέχρι την Ουάσιγκτον και από τη Λισαβόνα μέχρι το Τόκιο, είναι η εκδήλωση της βαθιάς κρίσης, της χρεοκοπίας και του σαπίσματος ενός συστήματος, με το όνομα που προαναφέραμε: ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ.
Ας δούμε τι συμβαίνει στο φόντο της κρίσης, που υπενθυμίζουμε ότι ξέσπασε σαν κρίση του τραπεζικού συστήματος και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής «φούσκας»:
Στην Ελλάδα, όπου εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν δουλειές, μισθούς, επιδόματα και δικαιώματα, μια μόνο τράπεζα, η Εθνική, είχε στο 9μηνο του 2009 καθαρά κέρδη πάνω από 1 δισ. ευρώ.
Στην Ισπανία, με το δημόσιο χρέος να έχει τιναχτεί στο 11,4% του ΑΕΠ, τους ανέργους στα 5 εκατομμύρια και τους «απασχολήσιμους» στο 34% του εργατικού δυναμικού, μια μόνο τράπεζα, η «Santander», ανακοίνωσε για το 2009, το έτος της κρίσης δηλαδή, κέρδη ύψους 9 δισ. ευρώ!
Στη Γερμανία, όπου το ΑΕΠ μειώθηκε 5% το 2009, όπου οι φτωχοί και οι άνεργοι ανήλθαν στα 15 εκατομμύρια, μια μόνο τράπεζα, την ίδια χρονιά, σημείωσε κέρδη ύψους 5 δισ. ευρώ!
Στην Πορτογαλία, τη δεύτερη πιο «χρεοκοπημένη» χώρα της Ευρωζώνης, οι τράπεζες εμφάνιζαν μέσα στο 2009 ημερήσια κέρδη ύψους 6 εκατομμυρίων ευρώ!
*
Η κρίση του καπιταλισμού κάνει τις πολυεθνικές και το πολιτικό τους προσωπικό ακόμα πιο επιθετικούς κατά των λαών. Ο λόγος είναι ότι το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης από τη σκοπιά του κεφαλαίου περνάει μέσα από την ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση των μισθωτών σκλάβων.
Η κρίση, δε, αξιοποιείται από την ολιγαρχία ως «ευκαιρία» για την επιβολή μέτρων που είχαν ήδη αποφασιστεί και ξεκινήσει να εφαρμόζονται πριν την κρίση, αλλά που τώρα τα προωθούν με μεγαλύτερη ένταση και με τυπική «νομιμοποίηση» λόγω των «ειδικών συνθηκών».
*
Για παράδειγμα:
Στην Ελλάδα, το 2004, δεν υπήρχε κρίση, αλλά τότε ήταν που ο κ. Παπανδρέου (και μάλιστα ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης!) τάχθηκε υπέρ της συνταξιοδότησης στα 70 χρόνια!
Στη Γερμανία το 2007 δεν υπήρχε κρίση, αλλά τότε ήταν που χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες από κοινού αποφάσισαν την αύξηση των ορίων ηλικίας στα 67 χρόνια.
*
Με μια κουβέντα:
Τα μέτρα που παίρνονται στην Ελλάδα δεν είναι ούτε «έκτακτα», ούτε «ελληνικά». Είναι πανευρωπαϊκά και παγκόσμια. Οι συνέπειες το ίδιο. Παντού χάνουν οι λαοί. Παντού κερδίζουν οι κεφαλαιοκράτες.
Πέρασαν 65 χρόνια από τα Δεκεμβριανά γεγονότα του 1944... Από τότε που τα αγγλικά στρατεύματα του Σκόμπυ επιχείρησαν ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα μας, κατόπιν εντολής του διευθυντηρίου του Τσώρτσιλ και της ελληνικής αστικής τάξης του Γεωργίου Παπανδρέου και του βασιλιά. Κι ας ήταν ο β΄ παγκόσμιος σε εξέλιξη...
Στην πραγματικότητα ο εγγλέζικος βομβαρδισμός Πειραιά και Αθήνας, οι δεκάδες νεκροί έλληνες μαχητές στις οδομαχίες της πρωτεύουσας δεν ήταν άλλο παρά η πρώτη πράξη του εμφύλιου πολέμου στην Ελλάδα. Ενός εμφύλιου που είχε λεπτομερώς σχεδιαστεί από ξένα κέντρα και τους πρόθυμους, ξενόδουλους υπηρέτες τους (σαν τον Παπανδρέου, που αργότερα αναγορεύτηκε και "γέρος της δημοκρατίας") και που το ισχυρό αλλά άπειρο πολιτικά λαϊκό κίνημα (με μπροστάρη το ΕΑΜ) πιάστηκε στον θανατηφόρο ιστό που αυτοί εξυφαίναν... Ενός πολέμου μέσα στον πόλεμο που αποτέλεσε τον μοναδικό, γι' αυτούς, δρόμο καταστολής κι ακύρωσης του μεγαλειώδους εαμικού αντιστασιακού κινήματος - επαναφοράς των δοσιλόγων και των ναζιστικών ταγμάτων ασφαλείας ως επίσημου "εθνικού" στρατού - εν τέλει σύνδεσης της χώρας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό άρμα, μέσω της αιματοβαμμένης επικράτησης του μοναρχοφασισμού...
65 χρόνια μετά γίνονται επίμονες προσπάθειες να ξαναγραφεί η ιστορία, από τη μεριά του νικητή βέβαια: είτε με ωμό αντικομμουνισμό, είτε με την πλαστή κι ανιστόρητη εξίσωση φασισμού-κομμουνισμού, είτε με "κεντροαριστερές" καλλιτεχνικές προσεγγίσεις - σαν το τελευταίο μελό του κυρ-Παντελή Βούλγαρη (βλέπε προηγούμενη ανάρτησή μου).
Για να συμβάλλω κι εγώ στην "ιστορική μνήμη" παραθέτω επιστολή του ξενόδουλου Γ.Παπανδρέου στην Καθημερινή της 2/3/1948 (εν μέσω εμφυλίου), όπου προσπαθεί ο "γέρος" να αμυνθεί της... εθνοσωτηρίου πολιτικής του κατά την απελευθέρωση. Προφανώς το πάνω χέρι στις εξελίξεις το είχαν πάρει πια οι αμερικάνοι και η φάρα του καθώς κι οι εγγλέζοι πάτρωνές του απομακρύνονταν σταδιακά από το προσκήνιο (...για να αποτελέσουν σκοτεινές εφεδρίες του συστήματος μετά από μια δεκαετία). Επειδή λοιπόν, διεκδικεί δάφνες δοσιλογισμού και πατριδοκαπηλείας δεν διστάζει να' ναι αποκαλυπτικά ωμός και θρασύς όπου χρειάζεται - οι υπογραμμίσεις και τα έντονα γράμματα στο κείμενο είναι δικά μου:
«Φίλε κ. Διευθυντά,
(...) Και ερχόμεθα εις τον ιδικόν μας Δεκέμβριον. Γράφετε: "Ο Υψιστος μάς έκαμε δώρον την Επανάστασιν και τα Δεκεμβριανά. Διότι τι θα συνέβαινε αν δεν εγίνοντο; Διά να μη γίνουν ήμεθα τότε εις κάθε υποχώρησιν έτοιμοι, θα εδίδαμεν εις τους Κομμουνιστάς και ένα και δύο υπουργεία, ακόμα και πέντε. Σιγά σιγά θα τους παραδίδαμεν - για να μη γίνει Επανάστασις - και την Διοίκησιν και τον Στόλον και τον Στρατόν. Θα τους τα εδίδαμεν όλα". Η διαφωνία μου είναι απόλυτος. Όχι ότι δεν υπήρξε "δώρον του Υψίστου" ο Δεκέμβρης... Αλλά ότι "θα τους τα εδίναμε όλα...". Διότι συνέβαινεν ακριβώς το αντίθετον: "τους τα επαίρναμε όλα..." .Και διότι επεμείναμεν, απεφάσισαν την Στάσιν...
(...) Θα επικαλεστώ κείμενα:
"Την 26η Απριλίου 1944, όταν ανέλαβα την Κυβέρνησιν εις το Κάιρο, διεκήρυξα το σύνθημα: Μία Πατρίς, μία Κυβέρνησις, εις Στρατός.
Εις το Συνέδριον του Λιβάνου την 17ην Μαΐου 1944, ομιλών ενώπιον και των εκπροσωπών του ΚΚΕ. είπα: "Το κύριον επίμαχον θέμα είναι το στρατιωτικόν, το θέμα της υλικής δυνάμεως. Η ώρα είναι ιστορική και οφείλομεν να ομιλήσωμεν ευκρινώς και απεριφράστως. Εάν το ΕAM έχει την πρόθεσιν να χρησιμοποιήσει την υλικήν του δύναμιν ως όργανον εμφυλίου πολέμου και εξοντώσεως των αντιπάλων του, και αύριον, μετά το πέρας του πολέμου, υπό το ψευδώνυμον της Λαϊκής Δημοκρατίας, ως όργανον δυναμικής επικρατήσεως επί της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, τότε βεβαίως δεν υπάρχει στάδιον συνεννοήσεως. Το καθήκον μας τότε είναι να συνεγείρωμεν το έθνος και να επικαλεσθώμεν την επικουρίαν όλων των Μ. Συμμάχων μας εις τον διπλούν αγώνα και κατά του εξωτερικού εισβολέως και κατά του εσωτερικού εχθρού. Διότι ο Ελληνικός λαός δεν κάμνει επιλογήν τυράννων. Αρνείται την τυραννίαν... Εάν όμως το ΕAM έχει λάβει απόφασιν να εγκαταλείψη τους σκοπούς της δυναμικής επικρατήσεως και να αρκεσθή εις τα πολιτικά μέσα της πειθούς και αν, κατά συνέπειαν, δέχεται την κατάργησιν του ΕΛΑΣ καθώς και των άλλων ανταρτικών σωμάτων και την δημιουργίαν Εθνικού Στρατού, ο οποίος θα ανήκει μόνον εις την Πατρίδα και θα υπάκουη εις τας διαταγάς της Κυβερνήσεως, τότε η συμμετοχή και του ΕΑΜ εις την Εθνικήν μας Ενωσιν θα ημπορή να θεωρήται γεγονός.".
Την 6η Ιουλίου 1944 απήντησα από το ραδιόφωνον του Καΐρου προς την Επιτροπήν των Βουνών, η οποία είχε ζητήσει επιπροσθέτως τα υπουργεία των Στρατιωτικών και των Εσωτερικών. Και είπα: "Αποδοχή των νέων όρων σημαίνει κατ' ουσία: Στρατός ΕΑΜ. Ελεγχoν της Αστυνομίας, της Χωροφυλακής, της Διοικήσεως και της Δικαιοσύνης από το ΕAM. Και έμπνευσιν της Παιδείας μας από το ΕΑΜ. Τώρα, πλέον, ημπορεί να γίνει πλήρης εξήγησις. Γνωρίζομεν τι μας ζητούν. Και απέναντι των αιτημάτων των λαμβάνωμεν επίσημον, υπεύθυνον θέσιν: Αρνούμεθα. Μας ζητούν να παραδώσουμε την Ελλάδα. Αρνούμεθα!".
Την 21ην Αυγούστου 1944 συνηντήθην εις την Ρώμην με τον Βρετανόν Πρωθυπουργόν. Και όταν μου έθεσε το ερώτημα, ποία είναι η πολιτική μου, απήντησα: "Εξοπλισμός του Κράτους. Αφοπλισμός του ΕΑΜ".(...) Και συνεπής προς την σταθεράν επαγγελίαν επηκολούθησε η εφαρμογή...
Η κυβέρνησις της Εθνικής Ενώσεως ανεσχηματίσθη εν Αθήναις την 23ην Οκτωβρίου. Και μετά δέκα ημέρας, την 3ην Νοεμβρίου 1944, προέβην εις τας ακολούθους ανακοινώσεις: "Μετά την συντελεσθείσαν πλήρην Απελευθέρωσιν της Ελλάδος λήγει και η Αντίστασις. Είναι επομένως φυσικόν ότι επακολουθεί η αποστράτευσις των Ανταρτικών Ομάδων ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, η οποία ωρίσθη διά την 10ην Δεκεμβρίου...".
(...) Οσοι θέλουν να κρίνουν δικαίως εκείνην την εποχήν, οφείλουν να αναπολήσουν την κατάστασιν του Απριλίου 1944, όταν ανέλαβα την Κυβέρνησιν: Εις την Ανατολήν, αι ένοπλοι δυνάμεις μας είχον αποσυντεθεί από την Στάσιν. Και εις την Ελλάδα το ΚΚΕ είχε καταστή παντοδύναμον και είχε συγκροτήσει και την Κυβέρνησιν των Βουνών - την ΠΕΕΑ. Και η αγωνία, από την οποία αδιαλείπτως κατειχόμην ήτο: Πώς θα κατελύετο; Δύο ήσαν τα στάδια διά να φθάσωμεν εις την Νίκην: Πρώτον, η έλευσις εις τας Αθήνας! Και δεύτερον, ο αφοπλισμός του ΚΚΕ.
Διά να έλθωμεν εις τας Αθήνας - ως αντίπαλοι του ΚΚΕ - δεν διεθέταμεν, δυστυχώς, ούτε εις το εσωτερικόν, ούτε εις το εξωτερικόν, ελληνικάς δυνάμεις, αριθμητικώς επαρκείς διά να αντιμετωπίσουν τας μυριάδας του ΕΛΑΣ, τακτικού και εφεδρικού, καθώς και την ευρυτάτην συνωμοτικήν οργάνωσιν του ΕAM. Αλλά δεν υπήρχον επίσης τότε ούτε βρετανικαί δυνάμεις διαθέσιμοι, διότι είχαν απορροφηθή από τα τρία ευρωπαϊκά μέτωπα, τα οποία, κατά τους κρίσιμους εκείνους μήνας - Σεπτέμβριον και Οκτώβριον 1944 - επιέζοντο σφοδρώς από τον Χίτλερ, αποβλέποντα εις τον εξαναγκασμόν χωριστής ειρήνης... Και είχε μάλιστα φθάσει εις τόσον βαθμόν η έλλειψις διαθεσίμων βρετανικών δυνάμεων, ώστε να αναγκασθώ μίαν ημέραν, εις τον πρεσβευτήν της Μεγ. Βρετανίας, ο οποίος μου ωμίλει περί αποστολής εις την Ελλάδα "εκατοντάδων" ή και "δεκάδων" ανδρών, να δώσω την απάντησιν, ότι "έχω την εντύπωσιν, ότι ομιλώ με αντιπρόσωπον του Λουξεμβούργου...".
(...) Ιδού, διατί, μόνον η συμμετοχή του ΚΚΕ εις την Κυβέρνησίν μας ήνοιγε τας πύλας της Ελλάδος. Και διά τούτο την επεδίωξα - και ευτυχώς κατωρθώθη... Καθώς επίσης, μόνον το σύμφωνον της Καζέρτας, όπου ο ΕΛΑΣ, διά του Αρχηγού του, υπέγραψε την υποταγήν του εις το Βρετανικόν Στρατηγείον και προσεκάλεσε τους Βρετανούς εις την Ελλάδα, καθίστα Συμμαχικώς εύκολον την παρουσίαν των...
Αλλά υπάρχει και το δεύτερον στάδιον, ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ. Διότι εφ' όσον το ΚΚΕ παρέμεινε πάνοπλον, η Ελληνική Κυβέρνησις, καθώς ελέγαμεν τότε, ήτο απλώς "η περικεφαλαία του ΕΑΜικού Κράτους...". Αλλά πότε θα έπρεπε ν' αποφασισθή η αποστράτευσις; Θα έπρεπε ν' αποφασισθή αμέσως, ή να αναβληθή δι' αργότερον; Το ζήτημα του χρόνου ήτο κρισιμώτατον. Το ΚΚΕ εζήτει αναβολήν. Και αι γενικώτεραι συνθήκαι την ηυνόουν. Εφόσον εξηκολουθεί ο πόλεμος εναντίον του Ναζισμού, ηδύνατο να θεωρηθή παράλογος η άμεσος αποστράτευσις δυνάμεων της Εθνικής Αντιστάσεως. Και δι' αυτό ουδαμού της Ευρώπης συνέβη...
Αλλά μου ήτο σαφές, ότι ο χρόνος ειργάζετο υπέρ του ΚΚΕ. Και εσωτερικώς, διότι θα εξησφάλιζεν εν τω μεταξύ την πλήρη διάβρωσιν - όπως φαίνεται να συνέβη εις την Τσεχοσλοβακίαν. Και εξωτερικώς, διότι τότε η Σοβιετική Ενωσις ευρίσκετο ακόμη εις την θανάσιμον εμπλοκήν με τον Ναζισμόν και επροφυλάσσετο να διατάραξη τας Συμμαχικάς σχέσεις της. Και διά τούτο ακριβώς παρέστησε, καθ' όλον τον Δεκέμβριον, τον ουδέτερον - και μάλιστα μέχρι του σημείου να μας αναγγείλη την 30ήν Δεκεμβρίου, την αποστολήν πρέσβεως, ενώ ακόμα αι μάχαι εμαίνοντο εις τας Αθήνας...
Και διά τούτο επέμεινα ανενδότως εις την άμεσον αποστράτευσιν. Και η 10η Δεκεμβρίου έμενεν αμετακίνητος...
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Δεκέμβριος ημπορεί να θεωρηθή "δώρον του Υψίστου". Αλλά, διά να ύπαρξη ο Δεκέμβριος, έπρεπε προηγουμένως να είχωμεν έλθει εις την Ελλάδα. Και τούτο ήτο δυνατόν μόνον με την συμμετοχήν και του ΚΚΕ εις την κυβέρνησιν, δηλαδή με τον Λίβανον. Και διά να ευρεθούν εδώ οι Βρετανοί, οι οποίοι ήσαν απαραίτητοι διά την Νίκην, έπρεπε προηγουμένως να είχεν υπογραφή το Σύμφωνον της Καζέρτας. Και διά να μη γίνη η Στάσις - "το δώρον του Υψίστου" - έπρεπε προηγουμένως να επιμείνω εις την άμεσον αποστράτευσιν του ΕΛΑΣ και να θέσω το ΚΚΕ ενώπιον του διλήμματος ή να αποδεχθή ειρηνικώς τον αφοπλισμόν του ή να επιχείρηση την Στάσιν, υπό συνθήκας όμως πλέον, αι οποίαι ωδήγουν εις την συντριβήν του. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.
Μετ' εξαίρετου τιμής,
Γεώργιος Παπανδρέου
1/3/1948».
Η περίφημη αυτή επιστολή είναι από το ιστορικό άρθρο του Στέφανου Κρητικού, στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 6/12/2009 - Μπορείτε να διαβάσετε το πλήρες άρθρο εδώ.
... "τίγκα" το γήπεδο!
Απ' όλα είχε το μενού: από έναρξη αλά Αλεξάνδρειο...
... έως "μαζορέτες"
Οι ηρωικοί Superάδες στην αρχή τραγουδούν...
... στη συνέχεια βγαίνουν απ' τα ρούχα τους με αυτά που βλέπουν
Οι θερμοκέφαλοι δεν λείπουν ούτε από τα Τρίκαλα...
Τελικά το φάντασμα των Τρικάλων μας πήρε τη μπάλα από τα χέρια!
